Umiarkowane szczęście

     Alice Munro ma niezwykły dar opowiadania o rzecz zwykłych. Inspiracją dla jej utworów są jej własne przeżycia i doświadczenia, ludzkie emocje, tęsknoty, kanwą opowiadań stają się sytuacje, które mogą przydarzyć się każdemu z nas.

     Przyjaciółka z młodości to zbiór opowiadań zadedykowanych matce autorki, być może właśnie przyjaciółce z młodości. Każde z dziesięciu opowiadań można by streścić w zaledwie kilku zdaniach – przedstawić fabułę, podać imiona bohaterów, nazwę miejscowości w której rozgrywają się wydarzenia albo do której bohaterowie wracają wspomnieniami. Niewykluczone, że większość potencjalnych czytelników pomyślałaby „przecież to już było”. I owszem – zdrady, namiętne romanse przeżywane w tajemnicy przed światem, utracone miłości, tęsknoty za lepszym życiem, zazdrość, rywalizacja pomiędzy siostrami czy przyjaciółkami – to wszystko już było, ale nigdy nie zostało opisane w tak wyjątkowy sposób, jak zrobiła to kanadyjska noblistka.

     Opowiadania pozbawione są akcji, niespodziewanych zwrotów, brakuje elementów zaskoczenia, wszystko toczy się swoim własnym rytmem. Tym, co stanowi ich clou, są ludzkie emocje. Alice Munro, niczym wykwalifikowany psycholog i doświadczony terapeuta, zagląda w głąb ludzkiej psychiki, której tajemnice nigdy nie zostaną w pełnie odkryte i obnażone. Munro jest uważnym obserwatorem, dokładnie rejestruje zachowania ludzi, ich naturę, osobowość, aby potem, za pomocą odpowiednich słów, móc to wszystko opisać. I choć jej opowiadania są pozornie proste, to każde z nich ma w sobie tę głęboką prawdę, która będzie zawsze uniwersalna i aktualna. A to jest gwarancją tego, że nigdy nie zabraknie ludzi, którzy będą czytać prozę Alice Munro, po to, aby odnaleźć w niej swoje uczucia i myśli.