"Lekcje umierania. Prawdziwa historia o życiu"

     Norma Bowe oswaja i ujarzmia śmierć i uczy innych, jak mogą tego dokonać. Przełamuje tabu (nie)mówienia o śmierci, wywołuje publiczną dyskusję na jej temat, zmienia jej oblicze. Nie jest żadną nawiedzoną znachorką, lecz wykształconą kobietą, którą życie boleśnie doświadczyło. Na Kean University zaczęła prowadzić zajęcia Zdrowie psychiczne oraz Śmierć z perspektywy, które pomogły naprawdę wielu ludziom. Te drugie przyniosły jej tytuł profesorki śmierci.

     Zajęcia Śmierć z perspektywy przyciągnęły różnych studentów, lecz najważniejszą grupę stanowili ci, którzy chcieli uporać się z własnymi lękami, traumatycznymi doświadczeniami, bolesnymi przeżyciami i wspomnieniami. Nie spodziewali się tego, co zaproponowała im pani Bowe. Po pierwsze – oswajanie śmierci nie może odbywać się w bezpiecznej uniwersyteckiej sali za zamkniętymi drzwiami, trzeba z niej wyjść i… doświadczać. Profesorka śmierci zabierała swoich uczniów do domów pogrzebowych, na cmentarze, do szpitali psychiatrycznych, więzień o zaostrzonym rygorze, do hospicjów czy prosektoriów. Po drugie – zmuszała studentów do zweryfikowania swoich poglądów, chociażby w sprawie kary śmierci. Zadawała im niewygodne prace domowe – napisanie mowy pogrzebowej na swoją cześć, zastanowienie się, którą z chorób wyeliminowaliby, gdyby mieli taką możliwość i dlaczego. Przede wszystkim jednak, Norma Bowe kazała im dzielić się swoimi uczuciami, emocjami, uczyła studentów mówić o nich i radzić sobie z nimi.

     Erika Hayasaki, wielokrotnie nagradzana dziennikarka, zapisała się na zajęcia Normy Bowe i uczestniczyła w nich przez cztery lata, dzięki czemu miała możliwość poznania profesorki śmierci, obserwowania jej pracy, niekonwencjonalnych metod, a także usłyszenia wielu wstrząsających historii. To czteroletnie doświadczenie zaowocowało książką Lekcje umierania. Prawdziwa historia o życiu. Nie jest to poradnik o tym, jak żyć, którą drogę wybrać, aby być szczęśliwym i spełnionym, lecz zbiór przejmujących opowieści, które poruszają czułe struny. Dla wszystkich tych, których, tak jak mnie, samo myślenie o śmierci paraliżuje, książka jest dobrym początkiem, aby zacząć oswajać to, co nieuniknione.