Kieruję się w życiu zasadą, że lepiej mieć wokół
siebie kilkoro prawdziwych i zaufanych przyjaciół, niż cały tabun zwykłych znajomych.
Człowiek nie jest stworzony do życia w samotności, potrzebuje wokół siebie ludzi
z którymi może dzielić się swoimi sukcesami i porażkami, liczyć na ich
wsparcie, być dla nich opoką.
Tsukuru Tazaki, trzydziestosześcioletni inżynier z
Tokio, jest typem nieśmiałego samotnika, który nie ufa ludziom, bo nie ufa samemu
sobie, boi się zbliżyć do innych, lęk przed odtrąceniem jest tak silny, że nie
pozwala nawet podjąć prób zbudowania głębszej relacji z drugim człowiekiem. Pojawiają
się w jego życiu kobiety z którymi rozstaje się w zgodzie, utrzymuje poprawne
stosunki z kolegami z pracy, ale nie ma nikogo, komu mógłby w pełni zaufać.
Kiedyś w jego życiu było czworo prawdziwych przyjaciół – Czarna, Biała,
Niebieski i Czerwony, a wśród nich on, bezbarwny Tsukuru. Poznali się w czasach
szkolnych, połączył ich wspólny projekt, który zaowocował szczerą przyjaźnią
mającą trwać przez całe ich życie. Każde z nich było inne, dzięki czemu
wzajemnie się uzupełniali i stanowili zgraną paczkę. Spędzali wspólnie czas,
postępowali zgodnie z ustalonymi niepisanymi regułami, snuli wspólne plany, nic
nie było w stanie ich rozdzielić. Do pewnego dnia, gdy czworo przyjaciół
postanowiło zakończyć znajomość z Tsukuru, który bez żądania wyjaśnienia
zaakceptował ich decyzję, lecz tylko pozornie. Towarzyszące mu przez szesnaście
lat ból i poczucie odrzucenia, nie pozwoliły na zaufanie komuś innemu. Po wielu
latach Tazaki postanowił dociec przyczyny odtrącenia, aby stopniowo odkryć szokującą i
jakże bolesną prawdę.
Haruki Murakami potrafi w nieprawdopodobnie
wciągający sposób poprowadzić historię, która mogłaby rozegrać się na zaledwie kilkunastu
stronach. Opowiada o meandrach ludzkiej psychiki, towarzyszących człowiekowi
uczuciach i myślach, które często nas obezwładniają. Japoński pisarz w prosty,
lecz mądry sposób, pokazuje wartość prawdziwej przyjaźni, która czasami zostaje
wystawiona na ciężką próbę. Lecz czego się nie robi dla przyjaciół?

2 komentarze:
Bezbarwny Tsukuru jak do tej pory, jest jedyną powieścią Murakamiego, która mnie nie zachwyciła. Czegoś mi w niej zabrakło. Wyczułam przesadne wydłużanie treści, by wypełnić "czymś" trzysta stron, jakby Haruki padł ofiarą zaliczki i pośpiechu. Takie odniosłam wrażenie. Może kiedyś jeszcze do niej wrócę i Bezbarwny przestanie być niepotrzebnie nadmuchany.
To zupełnie inne odczucia niż moje! Jak dla mnie "Bezbarwny..." jest dotychczas najlepszą z powieści Murakamiego, które czytałam. Fakt, że było ich zaledwie trzy czy cztery, ale ta najbardziej mnie wciągnęła. Ponad 300 stron przeczytałam raz dwa! Ale to dobrze, że książka wzbudza tak odmienne opinie, z jakiegoś nieokreślonego powodu zawsze mnie to cieszy :)
Prześlij komentarz