O tym, dlaczego nie zostałam pisarką

     Pewnie jak wielu z Was, swojego czasu pisywałam do szuflady. Wtedy byłam przekonana o wyjątkowości swoich tekstów, ich jakości i oryginalności. Bolączki nastolatki ubrane, jak wtedy mi się wydawało, w wielkie słowa. Jakiś czas temu w kartonie ze szpargałami odkryłam wywodzące się z młodzieńczych cierpień i dylematów zapiski i popadłam w histeryczny śmiech. Aby oszczędzić sobie jeszcze większego zażenowania, nie odważę się upublicznić chociażby malutkiego fragmentu tych wypocin. To odkrycie po latach brutalnie pozbawiło mnie resztek marzeń o zostaniu poczytną pisarką (cóż za żal i strata dla ludzkości!). Jednak tym, którzy mają więcej talentu i samozaparcia, chciałabym polecić lekturę, która z pewnością ułatwi Wam napisanie pierwszego zdania.

     Listy do młodego pisarza to epistolarny wykład o literaturze, jej właściwościach i elementach decydujących o wartości tekstu. Mario Vargas Llosa, tym razem jako profesor literatury, rozważa nad poszczególnymi fundamentami utworów prozatorskich. Na warsztat bierze chociażby czas, przestrzeń, narrację, styl czy poziom realności. Odwołuje się do własnej wiedzy, bazuje także na utworach, które ukształtowały go jako pisarza. Ten subiektywny przegląd literatury nadaje książce autobiograficzny i bardzo osobisty charakter. Fantastycznie jest móc wiedzieć, co peruwiański noblista sądzi o twórczości Cortazara, Marqueza, Borgesa, Flauberta, Hugo, Kafki, Woolf czy Faulknera. I choć we wstępie Llosa zaznacza, że nie jest to podręcznik sztuki literackiej (wszak nie można jej się nauczyć), Listy do młodego pisarza w moim odczuciu mogłoby za taki posłużyć.

     Nie zbluźnię i nie powiem, że książka Vargasa Llosy jest poradnikiem dla początkujących pisarzy, ale z pewnością ta eseistyczna rozprawa nad literaturą może być pomocna w osiągnięciu celu. Gdybym miała choć odrobinę talentu i nieco więcej wyobraźni, która jest składnikiem niezbędnym przy tworzeniu, uczyniłabym Mario Vargasa Llosę swoim mentorem. Co ja mówię - on już nim jest, ale obiecuję, że nie popełnię ani jednej książki.