"Ostatni pociąg do Paryża" Michele Zackheim

     Rose Manon pracuje w Nowym Jorku jako dziennikarka, którą zawsze pragnęła być. Pragnęła też uciec od apodyktycznej i egotycznej matki i zerwać więzy tej toksycznej relacji. Jako korespondentka wojenna wyjechała do Paryża. W agencji Kuriera paryskiego była jedyną kobietą, co w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku nie było powszechnym zjawiskiem. Zaczęła funkcjonować jako R.B. Manon, aby ukryć swoją tożsamość. Tożsamość kobiety i Żydówki.

     Jako korespondentka wojenna nieustannie kursuje między Paryżem a Berlinem, w którym sytuacja polityczna staje się coraz bardziej napięta i niepewna. Władzę sprawuje Adolf Hitler, który pragnie czystości rasy panów. Wszyscy Żydzi i czarnoskórzy mają zostać "unieszkodliwieni". Gdy wybucha II wojna światowa, Rose Manon z bliska przygląda się okrucieństwu, które panuje na ulicach Berlina. Leon, jej ukochany żydowskiego pochodzenia, utalentowany grawer, zostaje zmuszony do wykonywania prac zleconych przez nazistowskie władze. Graweruje porcelanową zastawę z dbałością o każdy szczegół, przede wszystkim o swastykę. Za każde uchybienie, próbę ucieczki, grozi mu i jego rodzicom obóz koncentracyjny i śmierć. Aby chronić Rose, musi zerwać z nią kontakt. Gdyby tego było mało, na Rose spada kolejny kataklizm – zamordowano jej kuzynkę, amerykańską aktorkę, a „przystojny diabeł”, jej oprawca, zdaje się nie mieć skrupułów. Za to jej przyjaciel, Richard, czarnoskóry muzyk jazzowy, staje się celem rasistowskich działań. On i jego dzieci, które poddano sterylizacji w imię czystości rasy.

     Gdy Berlin stanowił coraz większe zagrożenie dla nie-Aryjczyków, pojawiła się ostatnia szansa ucieczki. Rose, jej matka, która po dziesięciu latach pojawiła się z niespodziewaną wizytą, Richard z żoną i dziećmi, a także Leon z rodzicami – oni wszyscy mieli wsiąść do ostatniego pociągu do Paryża. Udało się to tylko kilkorgu z nich.

     Ostatni pociąg do Paryża Michele Zackheim to kompilacja kilku gatunków – powieści historycznej, romansu oraz pewnej dozy elementów właściwych kryminałowi. To ciekawa historia opowiedziana w sposób mogący budzić kilka zastrzeżeń – chaotyczność oraz uwznioślone opisy i metafory powodowały pewien zgrzyt, który zakłócał odbiór, choć może niektórzy z Was nie zwróciliby na to uwagi.