Co dalej, Rowling?

     Pisarze, podobnie jak aktorzy, borykają się z problemem etykietek. Tak jak Daniel Radcliffe będzie Harrym Potterem, tak J.K. Rowling autorką przygód młodego czarodzieja i jego przyjaciół. I choć oboje podejmują próby przełamania „magicznego” wizerunku, myślę, że jeszcze wiele przed nimi. Daniel Radcliffe wcielił się między innymi w Allena Ginsberga (sic!), a Rowling popełniła Trafny wybór i dwa kryminały. Trafny wybór pochłonął mnie całkowicie, barwny język, czarny humor, senna atmosfera miasteczka Pagford, spektrum osobowości zaskoczyły mnie na tyle, żeby uwierzyć w możliwości Rowling. A potem pojawiły się Wołanie kukułki i Jedwabnik.

     Jedwabnik to drugi tom z cyklu Cormoran Strike, opowiadający o pracy prywatnego detektywa i jego uroczej sekretarki. Powieści kryminalne to coś czego unikam, a jeśli czytam to z przymusu lub z przypadku. Jedwabnik to przypadek z którym wiązałam duże nadzieje z co najmniej dwóch powodów. Pierwszy – J.K. Rowling, co z tego, że pisząca pod pseudonimem, drugi – historia osadzona w świecie literatury. Przyzwyczaiłam się do tego, że kryminał potrzebuje kilku, kilkunastu, stron na rozkręcenie się. Jednak gdy po dwudziestu stronach zaczynam wątpić, na pięćdziesiątej jestem znudzona, to na setnej odkładam książkę na półkę z postanowieniem, że do niej nie wrócę. Po co mam czytać powieść napisaną pod klucz, wedle wszystkich możliwych schematów, które przyprawiają o ból głowy i przymykanie powiek, a zamiast chęci rozwiązania tajemnicy zbrodni, dominuje chęć zamordowania wszystkich bohaterów, byleby ta historia skończyła się szybciej?

     J.K. Rowling tym razem zawiodła, jeśli będzie tak dalej, może lepiej niech zostanie autorką przygód młodego czarodzieja.