Mario Vargas Llosa

     W ciągu swojego życia mieszkał w pięćdziesięciu domach w różnych częściach świata, a odbytych przez niego podróży nikt nie jest w stanie zliczyć. Uczył się w Szkole Wojskowej im. Leoncia Prado, która ukształtowała jego hardy charakter, a narzuconą sobie dyscyplinę przestrzega bez względu na to, w jakim miejscu na świecie aktualnie się znajduje. Gdy pracuje, jest niedostępny dla nikogo, a telefon nie ma prawa zadzwonić. I choć jego poglądy polityczne zmieniały się na przestrzeni lat, wierny pozostał jednemu – wolności słowa, której do tej pory broni zawzięcie i stoi na jej straży.

     Swoimi wypowiedziami, tekstami i decyzjami wzbudzał szeroko komentowane kontrowersje. Jest najbardziej znanym Peruwiańczykiem, przez połowę kraju uznawanego za dobro narodowe, a przez drugą połowę za zdrajcę. Zarzucano mu sympatyzowanie z marksizmem, radykalizm polityczny, wątpliwą moralność, sianie zgorszenia, fałszowanie rzeczywistości, a Jose Samarago, portugalski noblista, stwierdził, że Wojna końca światów jest plagiatem. Jego utwory rozkładano na czynniki pierwsze, na ich podstawie tworzono rys psychologiczny autora, Max Silva Tuesta, psycholog i miłośnik Freuda, w swojej książce Psychoanaliza Mario Vargasa Llosy tłumaczył zachowanie pisarza kompleksem Edypa…

     Dla nas, czytelników europejskich, Mario Vargas Llosa jest przede wszystkim pisarzem, noblistą, wielkim intelektualistą, nagrodzonym licznymi tytułami i nagrodami (także tymi dziwnymi, jak chociażby nagrodą pszczelarzy „Jego Waga w Miodzie”). Ubolewam nad tym, jak wiele jego tekstów publicystycznych, felietonów, sztuk teatralnych nie zostało przełożonych na język polski. „Domowa” biblioteka Vargasa Llosy liczy około 30 tysięcy tomów, a liczba ta wciąż rośnie. Podobnie jak liczba… hipopotamów. Okazuje się, że Mario Vargas Llosa kolekcjonuje figurki hipopotamów, którymi zastawiony jest cały dom.

     O życiu pisarza nie da się opowiedzieć szczegółowo, jest w nim za dużo dat, nazwisk, tytułów, miejsc. Tomasz Pindel zrobił to w sposób selektywny, unikając chronologii, skupiając się na najważniejszych książkach i wydarzeniach i trzeba przyznać, że zrobił to naprawdę dobrze, urozmaicając treść prywatnymi zdjęciami Mario Vargasa Llosy. Biografię czyta się jak porywającą powieść, dobrze skonstruowaną i napisaną. I gdyby tylko nie to towarzyszące uczucie zazdrości i myśl, jak to cudownie byłoby pojechać do Peru i porozmawiać z noblistą…