Przerwałam lekturę biografii J.D. Salingera, bo w
mojej głowie narodził się niepokój związany z Buszującym w zbożu. Żyłam w przekonaniu, że czytałam tę książkę, że
ją znam, a nawet jestem w stanie o niej coś opowiedzieć. Nie wiem dlaczego moje
myśli i pamięć spłatały mi takiego figla, ale odczułam silny dyskomfort
czytelniczy. Postanowiłam dać nauczkę mojej pamięci i przeczytałam powieść, a
teraz liczę na to, że szybko odejdzie ona w niepamięć.
Holden Caulfield to typ, którego się nie lubi, bo i
on niczego nie lubi (oprócz siebie). Wszystko jest beznadziejne, denerwujące,
nic mu się nie podoba, ludzie są głupi, dziewczyny to już całkiem, podobnie
zresztą jak nauczyciele. Jest przeciwny niemalże wszystkim i wszystkiemu, ale
nic za tym nie stoi. Jego nastoletni bunt nie znajduje uzasadnienia, jest
niewiarygodny. Nie, bo nie – tak najzwięźlej można określić postawę Holdena.
Nie tylko postać Holdena irytuje, ale również ledwie
zarysowana fabuła oraz język powieści potoczny do granic możliwości, a do tego
z błędami (to akurat wina tłumacza). Myślę, że ta książka była kontrowersyjna w
latach, kiedy została wydana, a Holden stał się ikoną buntowników właśnie wtedy.
Obecnie ta książka to przeżytek, nie wzbudza emocji, które rzekomo powinna i
choć nie chcę upodobniać się w żaden sposób do Holdena, tej książce mówię „nie”,
ale przynajmniej mam kilka powodów.
6 komentarzy:
o nie! jesteś zbyt surowa i kategoryczna! i za stara na tę książkę :-) w gimnazjum czyta się ją świetnie, zaraża pasją do literatury, a na lekcjach dyskusje można by toczyć do świtu.
Hmm, zgadzam się z opinią Artlifi :) Pamiętam, że kiedyś zrobiłam podejście do tej książki (chyba właśnie w gimnazjum), bo mówiono mi, że to klasyka literatury, głos pokolenia młodych itd. Wiele z niej nie pamiętam, a to, co udało mi się zapamiętać, to wrażenia po lekturze (chociaż z ręką na sercu muszę przyznać, że nie jestem nawet pewna, czy ją skończyłam), a te nie były zbyt entuzjastyczne :)
Być może jestem za stara :) Ale naprawdę jestem bardzo rozczarowana tą książką, a wrażeniom daleko od entuzjastycznych :)
Asia, kiedyś w wyborczej przeczytałam, że prawdziwy humanista musi przeczytać "Grę w klasy", "Ulissesa" i "Buszującego w zbożu". ja mam tylko trójkę na koncie. na szczęście nie było tam napisane, że trzeba być lekturą urzeczonym :-)
Ja mam dwie pozycje z listy prawdziwego humanisty odhaczone, trzeciej ruszyć nie zamierzam :P
Ja pozwolę sobie na konstatację, że postać głównego bohatera oraz jego postawa wzbudzają bardzo skrajne emocje. To ten typ osobnika, który od początku albo się kocha albo nienawidzi. Mnie akurat przypadł do gustu, ale poznałem go jakiś czasu temu, chyba przed moją dwudziestką, nie jestem pewien jak odebrałbym jego zachowanie teraz :)
Wydaje mi się przy tym, że jednym z czynników wpływających na ocenę tego utworu jest wiek czytelnika – łatwiej identyfikować się z protagonistą, gdy jest się człowiekiem młodym, skłonnym do kontestacji tylko dla zasady, itd. Ponadto moim zdaniem książkę w dużej mierze krzywdzi także nimb wielkości, jakim jest otaczana, łatka legendy, jaką jej przypięto. Przystępując do lektury takiej książki, czytelnik podświadomie stawia utworowi znacznie większe wymagania.
To takie moje luźne przemyślenia :)
Prześlij komentarz