Wielkie kłamstwo

     „Tę powieść mógłby napisać sam Kapuściński, którego z uwielbieniem czytają bohaterowie Żon mojego ojca. Albo sam Marquez, zwłaszcza fragmenty o perliczce, która myślała, że jest psem, albo o duchach i wróżeniu z fusów. Ale napisał ją angolski pisarz i dziennikarz Jose Eduardo Agualusa.” Natomiast ten który jest autorem tej notki na obwolucie książki, powinien zostać ukarany za wprowadzanie czytelników w błąd. Surowo ukarany.

     Powieść zapowiadała się naprawdę obiecująco z kilku powodów. Po pierwsze, jej autor, Jose Eduardo Agualusa, uznawany jest za jednego z najlepszych współczesnych portugalskojęzycznych pisarzy. Po drugie opis wskazywał na wielopoziomową fabułę i kilka naprawdę interesujących wątków i ciekawych bohaterów. A obroniła się tylko jedna rzecz – Lizbona i miejsca, które dzięki czerwcowej wycieczce mogłam przywołać w pamięci.

     Laurentina w dniu śmierci matki dowiaduje się, że była adoptowana, a jej biologiczny ojciec, Faustino Manso, był słynnym wędrownym muzykiem, nie pozostającym obojętnym na kobiece wdzięki. Choć Laurentina nie miała szans na poznanie zmarłego ojca, postanowiła odszukać jego siedem żon i osiemnastu potomków, by poznać prawdę, swoją historię i tożsamość, a przede wszystkim postać ojca. Tymczasem w tej podróży w głąb Afryki niewiele jest Laurentiny i Faustina, za to wiele przypadkowych postaci i nadprogramowa liczba narratorów. Do tego zupełnie kilka zbędnych wątków, chaos do niczego nie prowadzący, fatalne zakończenie i nieumiejętne zderzenie dwóch kultur. Lekturze towarzyszyło nieustające przekonanie, że autor porwał się na coś, co go zupełnie przerosło i z czym nie mógł sobie poradzić. Jak dla mnie to ogromne rozczarowanie nie zachęcające do ponownego kontaktu z twórczością Agualusa, któremu wiele brakuje i do Kapuścińskiego, i do Garcii Marqueza.