Wszędzie indziej na świecie

     W St. Cloud’s nie ma miejsca dla wielu rzeczy, które są wszędzie indziej na świecie. Jednak w St. Cloud’s jest miejsce dla sierot i dla kobiet, które nie chcą wydać na świat kolejnej z nich.

     Doktor Wilbur Larch, wraz z siostrami Edną i Angelą, z dala od wszystkiego starał się stworzyć sierotom namiastkę domu. Zapewniał im opiekę, wieczorną lekturę, tytuł książąt Maine i królów Nowej Anglii. Jednym z wychowanków sierocińca był Homer Wells, który pragnął w życiu jednej rzeczy – być użytecznym. Larch szkolił go na lekarza i swojego zastępcę. Homer z zaangażowaniem zgłębiał wiedzę z zakresu nauk medycznych, którą praktykował na specjalnie sprowadzanych dla niego zwłokach. Asystował przy porodach, z czasem odbierał je samodzielnie. Jednak mistrza i ucznia poróżniła jedna kwestia – aborcja. Wilbur Larch dokonywał aborcji w swoim szpitalu, był ostatnią nadzieją dla ciężarnych kobiet, które z różnych powodów nie mogły urodzić dziecka, nie chciały wydać na świat kolejnej sieroty. I właśnie wtedy, w czasie trwającego konfliktu, do St. Cloud’s przyjechała para młodych, pięknych ludzi, którzy wspólnie zdecydowali o przerwaniu ciąży. Pojawienie się Candy Kendall i Wally’ego Worthingtona zmieniło życie Homera, które na wiele lat postanowił związać się z Sadami z Widokiem na Ocean. Tam doświadczył rzeczy, które mogły zdarzyć się wszędzie indziej na świecie, ale nie w St. Cloud’s.

     Regulamin tłoczni win to powieść naiwna, ckliwa, przesadnie rozbudowana, a mimo to przez wielu uważana za najlepszą książkę Johna Irvinga. Bez wątpienia jej dużym atutem jest podjęcie kwestii aborcji, która w roku wydania książki (1985) była niezwykle kontrowersyjna. Powieść zekranizowano w 1999 roku pod tytułem Wbrew regułom z Tobey’em Maguirem i Charlize Theron w rolach głównych i muszę przyznać, że choć nie pamiętam zbyt dobrze samego obrazu, wiem, że wywarł on na mnie duże wrażenie. Być może to jest ten rzadki przypadek, gdy film jest lepszy od książki. Co jest o tyle dziwne, że scenariusz do filmu napisał sam John Irving.