"Zuza albo czas oddalenia"

     Ponoć prozę Pilcha czyta się dla samego języka, przynajmniej tak mówi moja przyjaciółka. Słowa, choćby nie wiem jak lekkie, zaskakująco połączone, jednak nic nie niosące, są dla mnie niewystarczające, w książkach szukam przede wszystkim treści, a tej w ostatniej książce Pilcha jest wyjątkowo mało.

     Zuza albo czas oddalenia to dziwny twór. Ni to powieść, ni to esej, nie wiadomo ile w nim fikcji, a ile prawdy. To zlepek krótkich opowieści o tytułowej Zuzie, kilku refleksji o przemijaniu, seksie, czerpaniu przyjemności, znaczeniu pieniądza. Miała być „summa erotyczna”, brawurowy traktat miłosny, a wyszło miałkie coś.

     Zuza albo czas oddalenia to kolejna z szans, którą dałam prozie Pilcha. Obroną ręką z tych zmagań wyszło tylko Pod Mocnym Aniołem, pozostałe były ogromnymi rozczarowaniami. Przez długi czas czułam się w obowiązku lubić Pilcha. Bo tak wypada, bo to autor licznych nagród, i jeszcze większej liczby książek. Mnie żaden z tych argumentów nie przekonał, a uznanie Mario Vargasa Llosy za trzeciorzędnego pisarza nieodwracalnie zaprzepaściło szansę na ponowną próbę zaprzyjaźnienia się.