Od jakiegoś czasu nie mogę natrafić na dobrą książkę.
Mam czytelniczy kaprys pomieszany z niechęcią. Zdecydowałam się na zakup Historii pszczół do którego przekonały
mnie bardzo dobre recenzje książki. Jednak czas oczekiwania na przesyłkę trzeba
było czymś wypełnić. Koło regału powstał stosik książek zapomnianych,
przeznaczonych do oddania, znalazła się w nim również Klara Izy Kuny. Skąd mam tę książkę, nie wiem. Postanowiłam jednak sprawdzić,
czy może warto ją zachować. Już wiem, że nie.
Klara to, jak chcą niektórzy, książka uciekająca przed konwencjami,
wymykająca się czytelniczym przyzwyczajeniom, eksperymentująca ze sposobem
prowadzenia narracji. Niektórzy twierdzą, że książki nie da się zakwalifikować do
żadnego gatunku literackiego, oczywiście ze względu na jej nowatorskość. W
rzeczywistości książka jest zbiorem wpisów z bloga autorki. Klara pozbawiona jest fabuły,
wyrazistych bohaterów, poza niezwykle irytującą matką tytułowej bohaterki. Klara,
rozhisteryzowana czterdziestolatka, chce kopnąć w dupę swojego żonatego i
dzieciatego kochanka, jednak nie może. Nie bo nie. Jej przyjaciółka przeżywa co
chwilę nowe i prawdziwe miłości. Chce się ustatkować, ale nie może. Nie bo nie.
Matka od lat wybiera się w zaświaty, ma spisany testament i przygotowane
ubrania. Chce, ale nie może. Nie bo nie. Za zachowaniem bohaterów, ich
decyzjami albo ich brakiem nie kryje się absolutnie nic.
Klara to książka płytka, niewiarygodna, pozbawiona polotu,
a cięty język autorki nie jest w stanie zamaskować braku pomysłu na nią. Po jej
lekturze jeszcze bardziej nie mogę się doczekać Historii pszczół, która, mam nadzieję, wymaże z mojej pamięci ten,
delikatnie mówiąc, literacki bubel, jakim jest debiutancka książka Izy Kuny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz