Taniec szczęśliwych cieni

     To nie jest proza, którą można czytać w tramwaju, w harmiderze, wśród gadających ludzi. To nie literatura, którą czyta się z braku laku, przez przypadek albo dlatego, że uważa się ją za mało wymagającą. To proza, która wymaga skupienia, odprężenia i odpowiedniego nastroju. Za każdym razem, gdy czytam opowiadania kanadyjskiego Czechowa dziwię się tak samo – jak ze zwykłych, codziennych rzeczy można stworzyć coś tak niezwykłego? I za każdym razem powtarzam to samo – siła tkwi w prostocie.  

Alice Munro należy cytować, bo cytat lepiej niż opis odda szlachetną spontaniczność jej prozy 

(„The New York Times”)

     Munro unika epatowania wielkimi słowami. Stroni od wszelkich językowych ozdobników, metafor i wyszukanych środków stylistycznych. Jest w tym konsekwentna – nie tylko w obrębie danego tomu, ale w całej swojej twórczości. Taniec szczęśliwych cieni to debiutancki zbiór z 1968 roku, który doczekał się polskiego tłumaczenia 45 lat później. Tych piętnaście historii napisanych jest w sposób, który sprawia, że czytelnik wierzy w ich realność. Z każdym opowiadaniem nabierałam przekonania, że Alice Munro inspirację zaczerpnęła z życia mieszkańców prowincjonalnego kanadyjskiego miasteczka. Wnikliwie ich obserwowała, przysłuchiwała się, chłonęła otoczenie wszystkimi zmysłami. Dzięki temu stworzyła historie, których nie da się streścić, opowiedzieć i które jest ciężko ocenić.

     Niezwykłe w prozie Noblistki jest to, jak wpływa na nastrój i myśli czytelnika. Historie zebrane w tomie Taniec szczęśliwych cieni są tak uniwersalne, a bohaterowie tak realni, że każdy może się w nich odnaleźć. Odczuwamy niepokój nastoletniej dziewczyny przed szkolnym balem, staramy się zrozumieć decyzję dorosłej kobiety, która wyjechała z rodzinnego domu zostawiając chorą matkę pod opieką siostry, doceniamy starania córki hodowcy lisów, która chce zostać zauważona przez ojca, a która pod wpływem impulsu buntuje się w niemy sposób. Te pozornie zwykłe historie mają w sobie dużo emocji, nostalgii, sentymentu. Tylko Alice Munro mogła je opowiedzieć.