Być muzułmanką w Polsce

     Muzułmanin? Terrorysta. Islam? Religia morderców. Muzułmańscy mężczyźni? Na pewno biją swoje żony. Kobiety? Zniewolone przez mężów, burki, hidżaby, nikaby i czadory. Islam zalewa Europę, grozi nam kalifat – ile razy ostatnio to słyszeliście? Działalność terrorystyczna ISIS, problem uchodźców oraz burza medialna wokół tych tematów sprawiły, że dla wielu pomiędzy islamem a złem postawiony jest znak równości. Tymczasem, jak zawsze, warto wysłuchać drugiej strony. Anna J. Dudek dotarła do muzułmanek żyjących w Polsce – zarówno tych będących wyznawczyniami islamu od urodzenia, jak i konwertytek.

     Poddaję się. Życie muzułmanek w Polsce to małe kompendium na temat roli kobiet w islamskim świecie. Mówią o tym, ci daje im religia, o tym, co jest zakazane (haram) i nakazane (halam). Ich podejście do wiary często bardzo się różni. Niektóre z nich mają dość liberalne poglądy przez co trudno znaleźć im zrozumienie. Wiele z nich nie potrafi odnaleźć się w konflikcie między szyitami i sunnitami. Jeszcze inne są salafitkami – a dla wielu salafizm jednoznaczny jest z radykalizmem, fundamentalizmem, a nawet terroryzmem.

     W rozmowie z Anną J. Dudek rozliczają się ze stereotypami, mówią o muzułmańskim feminizmie i o tym, dlaczego bycie mężatką jest dla nich tak ważne. To właśnie kwestia kobiecości, jej postrzegania i rozumienia, zainteresowała mnie w tej książce najbardziej.

Albo nakażemy noszenie chusty, albo całkowicie jej zakażemy. Na Zachodzie hidżab stał się symbolem opresji, podczas gdy muzułmańskie feministki uznają go za symbol wyzwolenia. W świecie Zachodu kobiety są jak dojne krowy na sprzedaż, ich ciała należą do wszystkich, a gdy się zakryjesz, przestajesz być oceniana przez pryzmat rozmiaru biustu i cellulitu, ludzie zaś zaczynają słuchać tego, co mówisz. I  tak tego zakrycia i odkrycia ciała w patriarchalnym świecie wciąż używa się do podbudowania hierarchii, bo albo każą nam się ubierać, albo rozbierać.

     Choć wielu rzeczy nie jestem w stanie pojąć i podzielam zdziwienie autorki, muszę przyznać, że muzułmańskie kobiety są niezwykle wytrwałe w swoich postanowieniach i gotowe na wiele poświęceń i za to, mimo niezrozumienia, należy im się bezsprzeczny szacunek. Muzułmanki wielokrotnie same decydują o założeniu hidżabu czy innego z tradycyjnych strojów. Wbrew pozorom nie nakazuje im tego wprost ani Koran, ani mąż. Ich podejście do seksualności i samego seksu różni się od zachodniego – wyzwolonego, frywolnego i wszechobecnego. To dla nich kwestia niezwykle intymna, o której nie wypada mówić. To sfera przeznaczona dla nich i ich mężów. I tak, jak my dziwimy się ich życiu, tak one nie rozumieją naszego. Jednak my - Polki, Europejki, mieszkanki Zachodu - czasami musimy przyznać im rację.  

W zachodniej narracji nagie ciało kobiety należy do wszystkich. Do klientów salonów samochodowych, producentów zup w proszku, rajstop, trumien, garnków, pasty do zębów, środków odchudzających i domów mody. Oczy błyszczą, powiększone usta rozchylają się zachęcająco, wyeksponowany biust kusi. W kampanii firmy motoryzacyjnej mężczyzna pochyla się nad kobietą leżącą na łóżku w samej bieliźnie. Kobieta zamiast twarzy ma wyrwaną z magazynu reklamę auta. The ultimate attraction, czytamy. Pod zdjęciem pięknej półnagiej kobiety pomysłowy copywriter napisał: „Oddanie organów to twoja jedyna szansa, żeby się w niej znaleźć”. W reklamie Dolce&Gabbana nad leżącą kobietą pochyla się kilku mężczyzn, a całą scenę zaaranżowano tak, żeby przypomniało gwałt. To obrzydliwe […]. Protestuję przeciwko takiemu traktowaniu kobiet.

     Poddaję się. Życie muzułmanek w Polsce to książka, którą się pochłania. Napisana jest potocznym, ale co istotne, poprawnym językiem. Ułatwia to odnalezienie się w gąszczu arabskich słów, fragmentach Koranu i przytoczonych przypowieściach. To książka, którą czyta się po to, żeby się dowiedzieć, zrozumieć, poznać. Warto.