Dzielnica oczywistości

     O powieściach Mario Vargasa Llosy w Leśnej czytelni była mowa najczęściej (tak rzeczą statystyki). Zazwyczaj podchodziłam do nich bezkrytycznie, choć zdarzały się drobne uwagi. Byłam przekonana, że mojej niemalże bezwarunkowej miłości do prozy Peruwiańczyka nic nie jest w stanie zachwiać, tymczasem okazuje się, że jest inaczej, a winowajcą jest sam autor. Pierwsze wątpliwości pojawiły się przy Dyskretnym bohaterze, Dzielnica występku, ostatnia powieść Vargasa Llosy, tylko je pogłębiła.

     Dzielnica występku to opowieść o reżimowej i skorumpowanej władzy, mechanizmach funkcjonowania gazet, u nas zwanych szmatławcami, medialnych prowokacjach i życiu obywateli Peru, zarówno z tych niższych, jak i wyższych warstw społecznych. Enrique Cardenas to poważny przedsiębiorca, ustatkowany mąż, przyjaciel jednego z najlepszych miejscowych prawników. Jego życie jest przewidywalne, podporządkowane godzinie policyjnej. Tylko raz w życiu pozwolił sobie na szaleństwo, uśpił poczucie kontroli i godności. To, co się wydarzyło, próbował zatuszować i puścić w niepamięć, zapominając jednocześnie, że licho nie śpi. Redaktor naczelny „Destapes” stał się właścicielem zdjęć kompromitujących biznesmena i postanowił je opublikować. To poruszyło lawinę, której nikt się nie spodziewał.

     Czytając Dzielnicę występku powtarzałam w myślach „Co do diabła? Mario, co z Tobą?”. Przecież to wszystko już było! Intrygi polityczno-medialne, walka o prawdę, skomplikowane relacje, ogrom erotyki, rozbuchana zmysłowość momentami zakrawająca o wulgarność. Znamy to chociażby z Zeszytów don Rigoberta czy Szelmostw niegrzecznej dziewczynki i innych powieści zaliczanych do kręgu społeczno-obyczajowych. I wszystko byłoby dobrze, gdyby autorem Dzielnicy występku był… ktoś inny.

     Wobec peruwiańskiego noblisty mam zdecydowanie dużo większe oczekiwania, których tym razem nie spełnił. Najnowsza powieść przyniosła rozczarowanie i smutek,  a moja miłość do Vargasa Llosy osłabła. Nie zmienia to faktu, że przy okazji wydania kolejnej powieści (wciąż mam nadzieję, że taka będzie) dam mu drugą szansę.