Dziewiętnaście lat po ostatecznym zwycięstwie nad
Lordem Voldemortem, Harry Potter jest urzędnikiem w Ministerstwie Magii, statecznym
mężem i ojcem trójki dzieci. Jedno z nich, Albus Severus, sprawia kłopoty wychowawcze.
Ma problem z byciem synem TEGO Harrego Pottera, czarodzieja, który
przezwyciężył śmierć i ocalał. Gdy pada o jedno zdanie za dużo, nieszczęście
jest coraz bliżej.
Albus Severus niespodziewanie zaprzyjaźnia się ze
Scorpiusem Malfoyem, synem Draco, choć nie ustają plotki o tym, że jest synem
samego Czarnego Pana. Naznaczeni piętnem chłopcy postanawiają zmienić
przeszłość, by wpłynąć na przyszłość. W ich ręce trafia zmieniacz czasu,
potężne narzędzie magii, które w rękach niedoświadczonych uczniów Hogwartu,
może zwiastować tylko jedno – kłopoty. Podróżując w czasie spotykają Przeklęte
Dziecko, które również chce zmienić bieg wydarzeń. Chłopcy muszą zrobić
wszystko, żeby nie dopuścić do tego, aby światem czarodziejów rządziła
ciemność.
Harry Potter i
przeklęte dziecko to dwuczęściowy
zapis scenariusza, który powstał na kanwie powieści napisanych przez J. K.
Rowling. Autorem sztuki, która miała swoją premierę 30 lipca 2016 roku w Palace
Theatre w Londynie, jest Jack Thorne, zaś reżyserem John Tiffany. I o ile
obejrzenie tego przedstawienia, na które bilety są wyprzedane na kilka miesięcy
do przodu, z pewnością byłoby ogromnym przeżyciem, tak lektura scenariusza jest
sporym rozczarowaniem. Raziła mnie infantylność języka, banalność relacji
Harrego Pottera z Albusem Severusem, odarcie historii z niepowtarzalnego magicznego
klimatu, który tak umiejętnie stworzyła Rowling. Mam świadomość, że nie jestem
docelowym odbiorcą tej książki, zwłaszcza jeśli chodzi o wiek, ale jednocześnie
mam poczucie, że pomysł na reaktywację magicznego świata czarodziejów nie do
końca się sprawdził. Nie zmienia to faktu, że z ciekawością spróbuję znaleźć
fantastyczne zwierzęta :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz