Dziewczyna, która widziała za wiele

     Rachel codziennie o ósmej cztery wsiada do podmiejskiego pociągu jadącego do spowitego mgłą Londynu. Ten sam pociąg codziennie zatrzymuje się przed wadliwym semaforem, który niemal zawsze świeci na czerwono. Podobnie jest w drodze powrotnej, gdy zajmuje miejsce w pociągu o siedemnastej pięćdziesiąt sześć. Wtedy ma chwilę, by przyjrzeć się domkom jednorodzinnym, zwłaszcza tym o numerach piętnaście i dwadzieścia trzy. Pewnego razu w jednym z nich zauważa coś niepokojącego, coś, co zmienia jej życie.

     Rachel jest tytułową dziewczyną z pociągu, która zmaga się z przeszłością, wspomnieniami, utraconą miłością i chorobą alkoholową. Wszystkie te rzeczy ściągają na nią poważne kłopoty. Rachel wplątuję się w sprawę zaginięcia kobiety, stając się jedną z podejrzanych. Mimo oczyszczenia jej z zarzutów, nie odpuszcza i za wszelką cenę chce wyjaśnić, co stało się z mieszanką domu numer piętnaście. Szuka odpowiedzi na pytanie, które czytelnikom stawia niemalże każdy autor kryminałów i thrillerów – kto zabił?

     Historię zaginięcia Megan poznajemy z trzech perspektyw – jej własnej, Rachel oraz Anny, obecnej żony Toma, byłego męża Rachel. Przyznać trzeba, że Paula Hawkins stworzyła dość wyraźne postaci, ale niekonieczne wzbudzające sympatię. Rachel samą siebie ustawia na pozycji ofiary, nie bierze losu we własne ręce, tylko biernie mu się poddaje, przez co staje się nieudacznicą na własne życzenie. Anna z kolei jest niezwykle irytującą mamuśką z przedmieść, nie mającą w sobie kompletnie nic z kultowych już mieszkanek Wisteria Lane. Jedynie Megan wzbudza sympatię pomieszaną ze współczuciem, ale nie to jest w tej historii najważniejsze. Najistotniejsze jest wytropienie mordercy i tutaj Hawkins spisała się nieźle.

     Nie czytam kryminałów, jestem beznadziejna w rozwiązywaniu zagadek i rozwikływaniu tajemnic, więc niemalże do końca nie wiedziałam kto jest sprawcą w tej powieści. Ujawnienie mordercy zaskoczyło mnie, ale samo zakończenie rozczarowało. Problem tkwi w tym, że nie mogę go Wam opowiedzieć :)

      Dziewczyna z pociągu to książka, którą szybko się czyta i równie szybko zapomina. Spełniła jednak swoją rolę – wciągnęła, „odmóżdżyła” i wróciła na półkę.