Życie w Krainie Jezior

     Często słyszymy o ludziach, którzy porzucili wielki świat, intratne posady, wycofali się z wyścigu szczurów. Postanowili żyć zgodnie z pasją, przekonaniami, tym, co ich uszczęśliwia. Podziwiamy takich ludzi za odwagę, determinację, zazdrościmy im, bo choć sami myślimy o zrobieniu takiego kroku, to zawsze jest jakieś „ale”, najczęściej niejedno. Czasami jednak może pojawić się zdziwienie, niedowierzanie i pytanie „jak to? dlaczego”? Takie pytania stawiałam sobie podczas lektury Życia pasterza.

     James Rebanks ukończył Oksford, zaczytywał się w dziełach wielkich pisarzy, pragnął zostać drugim Ernestem Hemingway’em. Pracował jako adiustator, obecnie jest niezależnym konsultantem Centrum Światowego Dziedzictwa UNESCO w Paryżu. Uczestniczył w aukcjach bydła, pracował na rodzinnej farmie, walczył z żywiołami. Intelektualista w kostiumie pasterza, człowiek przed którym świat stał otworem, a który postanowił wrócić i osiąść w Krainie Jezior.

     Życie pasterza to opowieść o życiu Rebanksa, pracy na farmie, która od sześciuset lat jest w jego rodzinie, o ojcu i dziadku, o wymagającej hodowli owiec, o porach roku, które wyznaczają rytm. To historia człowieka, który postanowił popłynąć pod prąd, zwolnić i żyć w zgodzie z samym sobą. Jego opowieść stała się inspiracją dla osób wahających się przed podjęciem decyzji. Książkę ogłoszono fenomenem na skalę światową, zyskała sympatyków między innymi w Hiszpanii, Niemczech i Wielkiej Brytanii, trafiła na szczyty list New York Timesa. Wydawcy ogłaszają ją prawdziwym wydarzeniem literackim, a ja zastanawiam się dlaczego?

     Książka Rebanksa jest napisana w duchu popularnego slow life, który rozumiem i staram się wdrażać w życie, choć czasami jest to niezwykle trudne. Jednak jej wartość literacka w moim odczuciu jest znikoma. Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior to spisane chaotycznie wspomnienia, przemyślenia, które mogą być przewodnikiem dla hodowców owiec i farmerów, ale żeby przyczynić się do zmiany, choćby najmniejszej w dotychczasowym życiu, to nie. No ale ja już tak mam, że książki okrzyknięte literackimi fenomenami rzadko do mnie trafiają.