Różnym głosem

     Ostatnio w naszym kraju panuje pewien niepokojący trend – mówimy o innych, podejmujemy za nich decyzję, a im samym nie dajemy możliwości zabrania głosu. W tych pomijanych osobach rodzi się coraz większy bunt, potrzeba głośnego wykrzyczenia swojej niezgody na panującą sytuację – stąd Czarny Poniedziałek, marsze kobiet, strajki nauczycieli, rodziców i uczniów, demonstracje KOD-u i innych ugrupowań. Z niepokojem obserwujemy działania rządu, zastanawiamy się co następnego wymyślą i jakie farmazony będą jeszcze pleść. Jest w Polsce jeszcze jedna, dość liczna, grupa osób wykluczonych, pomijanych, której od kilku lat obrywa się nieustannie. Nie tylko od polityków, ale i od sąsiadów, kasjerów, księży, dresów, i tych, którzy pozjadali wszystkie rozumy. Homoseksualiści, bo o nich mowa, też muszą dojść do głosu.

     Częściowo umożliwiły im to trzy kobiety – dr hab. Joanna Mizielińska, dr Justyna Struzik i Agnieszka Król. Dr Mizielińska była kierowniczką projektu Rodziny z wyboru w Polsce realizowanego w Instytucie Psychologii Polskiej Akademii Nauk w latach 2013-2016, a efekty prac nad projektem zostały zebrane w książce Różnym głosem. W projekcie wzięło udział ponad 150 osób homoseksualnych i ich rodziny – rodzice, rodzeństwo oraz dzieci. Do udziału zaproszono również seniorki i seniorów LGBT. Celem projektu, jak mówią autorki, było „pokazanie różnorodności konfiguracji rodzinnych i intymnych tworzonych przez osoby nieheteroseksualne w Polsce oraz zrozumienie wyzwań, z którymi osoby te zmagają się w codziennym życiu”. Każdy z rozdziałów, oprócz pierwszego teoretycznego, poświęcony jest odrębnemu zagadnieniu uzupełnionemu wypowiedziami uczestników projektu. Autorki książki przyglądają się macierzyństwu i ojcostwu w rodzinach tworzonych przez osoby homoseksualne, reakcjom rodziców i rodzeństwa na informację o coming oucie ich najbliższych oraz temu, jaka jest perspektywa dzieci żyjących w rodzinach z wyboru. Niezwykle ciekawy, a jednocześnie najbardziej przełamujący tabu, jest rozdział poświęcony lesbijkom, gejom i osobom biseksualnym po 55. roku życia. Autorki przyznają również, że miały największy problem z dotarciem to przedstawicieli tej grupy, do rozmowy udało im się nakłonić zaledwie 10 osób, co ciekawe, najstarsza z nich miała 72 lata.

     Książki Różnym głosem. Rodziny z wyboru w Polsce nie da się tak po prostu zrecenzować, ale z pewnością można ją polecić wszystkim tym, którzy chcą wiedzieć więcej, zrozumieć, starają się zaakceptować, ale wciąż mają wątpliwości i pytania. Jednak lektura tej książki najbardziej przydałaby się tym, którzy twierdzą, że homoseksualizm to choroba, którą a) można się zarazić, b) którą można wyleczyć; że homoseksualiści nie powinni wychowywać dzieci, bo te z pewnością staną się takie jak oni i w ogóle cały ten homoseksualizm to jakaś durna moda. Pytanie tylko, czy coś by to dało, czy wciąż tkwiliby w swoim zacietrzewieniu.