Miłość dobrej kobiety

     Dla mnie Alice Munro jest pisarką kompletną, totalną, unikalną. Przeczytałam wiele jej opowiadań, większość utrzymana jest w tym samym stylu, nastroju i tematyce. W przypadku innych autorów mogłoby to być zarzutem, w przypadku prozy Munro jest największą zaletą. Gdy zdarza mi się popaść w nostalgiczne tony, opowiadania kanadyjskiej noblistki idealnie wpisują się w ten nastrój. Nie wiem jak Wy, ale ja nie mogę czytać Munro tak po prostu. Potrzebne jest odpowiednie nastawienie, skupienie, miejsce i czas.

     Wszystkie opowiadania Alice Munro dotyczą tego, z czego składa się człowiek i jego świat -uczuć, relacji, związków. Tym razem autorka postanowiła skupić się na różnych rodzajach miłości kobiety, które ta potrafi żywić do innych osób – do córki, syna, męża, przyjaciółki, rodziców i rodzeństwa. Każde z ośmiu opowiadań z tomu Miłość dobrej kobiety dotyka trudnej relacji, często nienazwanych wprost uczuć, a prawdziwy dramat rozgrywa się między wierszami. No bo jak Iona może się przyznać do tego, że uważa się za lepszą matkę dla dziecka szwagierki? Jak nastolatka, która przyjechała na wakacje do matki ma z nią wytrzymać, skoro uważa ją za winną wszystkich niepowodzeń i rozczarowań? Jak dorosła córka, która musiała oddać swoje dziecko, ma rozmawiać z ojcem o przeprowadzanych przez niego aborcjach?

     Munro po raz kolejny kawałek po kawałku odsłania dusze, najskrytsze myśli i obawy, ujawnia tajemnice. Robi to w niezwykle oszczędny, skromny, pozbawiony patosu i wzniosłych słów, sposób. Za każdym razem zastanawiam się jak to możliwe, że zaledwie na kilku stronach udaje jej się opowiedzieć o rzeczach ważnych i trudnych w tak prosty i trafny sposób. Cytując The Philadelphia Inquirer: „Munro potrafi stworzyć całą powieść z zaledwie kilku tysięcy słów – to każe się zastanowić, co inni pisarze robią z wszystkimi tymi dodatkowymi stronami”. I z tą myślą was zostawiam.