Dziewczyna, którą kochałeś

     Z dnia na dzień życie Liv legło w gruzach. Nagle zmarł David, jej ukochany mąż, wybitny architekt, którego innowacyjne podejście do miejsca, przestrzeni i materiałów wprowadziło wiele zamieszania w tej dziedzinie. Liv została sama w wielkim Szklanym Domu, zbyt dużym dla jednej osoby, który co jakiś czas pojawiał się na stronach branżowych magazynów.  Jedyną barwną rzeczą przełamującą wszechobecną biel i szarość w tym mieszkaniu był obraz, który David kupił jej w Barcelonie jako zaległy prezent ślubny.

     Życie Sophie również naznaczone było wieloma traumami – zimnem, głodem, nieznośną obecnością Niemców w hotelu prowadzonym przez nią i jej siostrę Helen, wysłaniem jej największej i jedynej miłości na front. Pozostał jej tylko portret, który nieustannie przypominał o tym, jaką była kiedyś kobietą i niezłomna determinacja, by znów spotkać się z mężem i móc wtulić się w jego ramiona.

     Po kilkudziesięciu latach losy tych dwóch kobiet niespodziewanie splatają się, a jedna z nich musi odkryć bolesną prawdę o drugiej, wypełnić białe plamy na kartach historii, znaleźć odpowiedzi na dręczące i powracające jak echo pytania. Choć z zewnątrz wyglądało to jak batalia o historyczną prawdę w której dziennikarze i zacietrzewieni w swoich poglądach ludzie dawno wydali wyrok, w rzeczywistości była czymś ważniejszym – walką o poznanie samej siebie.

     Jeżeli to, co już napisałam przywodzi Wam na myśl Muzę Jessie Burton, to macie absolutną rację. Tam również spoiwem łączącym losy dwóch kobiet był tajemniczy obraz, którego historię próbowano odtworzyć. I choć w Muzie wszystko jest takie, jak powinno – świetnie opowiedziana historia, intrygujący bohaterowie, sprawnie poprowadzone wątki – to jednak Dziewczyna, którą kochałeś Jojo Moyes ma w sobie to „coś”, co sprawia, że jest lepszą lekturą. Ciężko to zdefiniować, nadać nazwę, ale chyba właśnie na tym polega talent. Powieść Moyes czyta się z zapartym tchem, całkowicie wchodząc w świat przez nią wykreowany i marząc o tym, by w nim pozostać. Jednocześnie chciało poznać się zakończenie tej historii i pragnęło, żeby trwała jeszcze kolejne pięćset stron, kolejne i kolejne.

     Nie czytałam wcześniej Moyes, znałam jedynie ekranizację Zanim się pojawiłeś, która wycisnęła ze mnie morze łez, ale teraz wiem, że zakochałam się w jej piórze i przeczytam pozostałe powieści, bo czuję, że sporo mnie ominęło. Ach, Moyes. Jak to dobrze, że cię poznałam.