I tylko sukni żal

     Po cudownej Muzie Jessie Burton, wciągającym Dziedzictwie Ann Patchett i urzekającej powieści Jojo Moyes Dziewczyna, którą kochałeś, zabieg polegający na przeplataniu kilku historii na przestrzeni lat zyskał moją aprobatę. Łączenie wątków, podążanie śladami bohaterów, dopasowywanie poszczególnych elementów układanki w jedną całość często jest dobrą, literacką przygodą. I właśnie to skusiło mnie do sięgnięcia po, umówmy się, banalnie brzmiący Salon sukien ślubnych Rachel Hauck, o której istnieniu dotąd nie miałam pojęcia.

     W 1890 roku Jane Scott zbudowała od podstaw i otworzyła w Heart’s Bend niezwykły salon ślubny w którym każda kobieta mogła znaleźć swoją wymarzoną suknię. W spadku przekazała go wnuczce swojego brata, Corze, która z powodzeniem prowadziła sklep przez kolejne pięćdziesiąt pięć lat. Opuszczony budynek wiele lat później stał się fortecą Haley i Tammy, które bawiły się w nim w sklep z modą ślubną. Podczas jednej z zabaw obiecały sobie, że w przyszłości przywrócą temu miejscu jego świetność. Jednak los chciał inaczej – Tammy przedwcześnie umarła, a Haley została dowódcą sił powietrznych USA, doświadczyła wojennej rzeczywistości. Po latach wróciła do rodzinnego miasta i postanowiła urealnić nastoletnie marzenie – ponownie otworzyć salon. Wraz z tą decyzją odradza się postać Cory, pojawiają się jej dawne klientki, ale przychodzi też czas na nowe, zwłaszcza na miłość. Losy Cory i Haley są bliźniaczo podobne, a zakończenia historii można domyślić się niemalże na początku lektury.  I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie jedna rzecz, której zasadności nie mogę pojąć.

     Zanim do niej przejdę, chciałabym wyraźnie zaznaczyć, że jest mi całkowicie obojętne to, kto w co wierzy. Czy są to elfy, Bóg, Latający Potwór Spaghetti, who cares? Ale błagam, niech coś za tym stoi. Sporadyczne nawiązania do wiary na początku powieści absolutnie mi nie przeszkadzały, szczerze mówiąc nawet nie zwróciłam na nie uwagi, jednak to, co dzieje się w końcowych rozdziałach Salonu sukien ślubnych sprawiło, że naprawdę się wkurzyłam (choć na usta ciśnie mi się inne słowo). Otóż nie wiem, czy wiecie, ale za wszystkie dobre rzeczy, które zdarzyły się w życiu bohaterów odpowiada Bóg. Naprawdę, nawet za to, że suknia leży w kufrze to sprawa Boga, a nie osoby, która ją tam włożyła. Takich kwiatków jest mnóstwo, a żaden z nich nie ma absolutnie znaczenia dla fabuły. I nie byłoby nic złego w tym, gdyby bohaterowie byli wierzący, ale to, jak zostało to przedstawione to zakrawa o jakiś obłęd albo chociaż zaślepienie. Tym samym z lekkiej powieści obyczajowej mamy gotowy materiał na niedzielne kazanie, a ja w to nie wchodzę.