"Taft"

      Po wciągającym i pozostającym na długo w myślach Dziedzictwie, postanowiłam sięgnąć po kolejną książkę Ann Patchett, a właściwie jedną z jej pierwszych – Taft. Spodziewałam się wielopoziomowej opowieści przesiąkniętej emocjami, nietuzinkowych bohaterów i historii, która mną wstrząśnie. Czy właśnie to dostałam?

     John Nickel prowadzi w Memphis bar Muddy’s. Ma za sobą przeszłość i marne widoki na przyszłość. Marzył o zostaniu perkusistą, a został managerem baru w którym pracuje buńczuczna kelnerka, małomówna kucharka i były ochroniarz, którego nikt nie chce zdenerwować. Pewnego dnia w lokalu pojawia się Fay Taft, a kilka dni później jej brat, Carl. Dwójka zagubionych nastolatków sprowadzi na Johna kłopoty, których nikt nie był w stanie przewidzieć. Między czarnoskórym, niespełna czterdziestoletni mężczyzną, a białą, zagubioną dziewczyną wytwarza się ryzykowna więź. Wszystko staje się bardziej niebezpieczne, gdy na jaw wychodzą sekrety skrywane przez Carla, a do Memphis wraca była dziewczyna Johna z jego dziewięcioletnim synem, Franklinem.

     Taft z 1994 roku jest drugą powieścią w dorobku Patchett i nie da się zaprzeczyć, że daleko jej do Dziedzictwa. Na przestrzeni kilkunastu lat pióro laureatki Orange Prize for Fiction się wyostrzyło, narracja stała się bardziej płynna, autorka znalazła sposób na łączenie kilku wątków w spójną całość. Jednak nie można jej odmówić jednego - od początku potrafiła tworzyć historie w których z pozoru nic się nie dzieje, a wciągają jak diabli. Choć moje oczekiwania nie do końca zostały spełnione, na pewno nie jestem rozczarowana tą powieścią. W kolejce czeka Belcanto i Stan zdumienia, zobaczymy co przyniosą te tytuły.