Co robi język za zębami?

Co robi język za zębami? No, jak myślisz? Co robi? Może sobie leży leniwie? O, nie, nic z tych rzeczy! Po pierwsze – nie leży, tylko często wisi! W jednym miejscu trzyma się tylko sufitu w buzi – za górnymi zębami. A po drugie – język nie leniuchuje! Prawie zawsze pracuje, a gdy nie pracuje – już wiesz: wisi. Trochę jak nietoperz! Tylko że nietoperz rusza się głównie w nocy, w dzień śpi, a język jest czynny przede wszystkim w ciągu dnia. Gdy jesz, pijesz, mówisz – zawsze używasz do tego języka. To bardzo ważna część ciała! Dlatego właśnie warto o nią dbać!

     Gwarantuję Wam – takiej książki na polskim rynku wydawniczym jeszcze nie było. Słusznie zauważyła Patrycja Bilińska, autorka bloga logopedycznego Brzęczychrząszcz, że gdyby książka Co robi język za zębami była podręcznikiem obowiązującym w szkole, poziom ignorancji wobec polszczyzny znacznie by się zmniejszył. Agata Hącia, językoznawczyni specjalizująca się w zagadnieniach kultury języka oraz stylistyki, ekspertka Poradni Językowej PWN, napisała książkę niezwykłą. Najmłodszych czytelników wraz z ich rodzicami zabiera w podróż po meandrach polszczyzny. Ale co to za podróż! Przez dźwięki, słowa, zdania, myśli i zasady. Czytelnicy razem z autorką odwiedzają kilkanaście krajów tylko po to, by dowiedzieć się jak brzmią zwierzęta w danym języku! Zastanawiają się nad znaczeniem różnych powiedzeń, sięgają do ich etymologii, zmagają się z językowymi łamańcami, poprawnie przedstawiają i stosują zaimki w odpowiedniej formie. I uwierzcie mi, że nie jest to książka tylko dla najmłodszych. Są tu ćwiczenia dla starszych dzieci i treści dla tych całkiem dorosłych, a także propozycje zabaw, które angażują całą rodzinę.  

     Nie potrafię inaczej – nad publikacją Agaty Hąci po prostu się rozpływam. Treść została podana w bardzo interaktywny sposób, autorka aktywizuje czytelnika, podrzuca nowe zagadnienia i ćwiczenia. W tym przypadku uzupełnieniem treści jest przemyślana forma i piękne wydanie. Ilustracje Macieja Szymanowicza towarzyszące każdemu rozdziałowi ma się ochotę wyrwać i powiesić na ścianie. To jedna z tych książek, które chce się mieć na półce i co jakiś czas do niej zaglądać, tak po prostu.