Kolekcja nietypowych zdarzeń

     Niezapomniany Forrest Gump, niezłomny Andrew Beckett, odważny kapitan Phillips i nieustraszony pilot Sully. To zaledwie kilka aktorskich kreacji Toma Hanksa, dwukrotnego laureata Oscara, miłośnika Fiatów 126p, ostatnio również pisarza. I choć Hanks zadebiutował na łamach The New Yorker opowiadaniem Alan Bean plus Four, to właśnie Kolekcja nietypowych zdarzeń, zawierająca również jego debiutancki tekst, sprawiła, że o literackim talencie Hanksa zaczęto głośno mówić.

      Juliusz Kurkiewicz w swojej recenzji stwierdził, że największy problem z opowiadaniami Hanksa leży w tym, że opisują bezpieczny świat, którego już nie ma, a którego być może nigdy nie było, a american dream jak był ułudą, tak jest. Im więcej o tym myślałam, tym bardziej utwierdzałam się w moich zupełnie odmiennych odczuciach.

     Kobieta z trójką dzieci, po rozwodzie, przeprowadza się na przedmieścia i poznaje nowych sąsiadów, w tym adorującego ją byłego narkomana. Czworo przyjaciół pasjami gra w kręgle, jeden z nich bije wszelkie rekordy, zyskując sławę, ale tracąc frajdę z gry. Nastolatek, który przypadkiem nakrywa ojca na zdradzie, zachowuje to dla siebie. Czy to naprawdę brzmi jak świat, który nie istnieje? Owszem, są w tym zbiorze opowiadania z pogranicza fantastyki, jak choćby to o podróżującym w czasie milionerze, ale mimo to, świat wykreowany w tych opowieściach przynosi otuchę, że nie tylko my borykamy się z problemami i nie tylko nasze serca są w rozterce.

Jest jeszcze coś, co mnie zupełnie oczarowało. Cichymi bohaterami wszystkich opowiadań są maszyny do pisania. Pojawiają się niespodziewanie, czasami zajmują na stronie zaledwie linijkę, ale jedna z nich miała w sobie na tyle odwagi, by stać się bohaterką jednej z opowieści. Aktor, szczęśliwy posiadacz niemalże trzystu zabytkowych maszyn do pisania, w swoich opowiadaniach nadał tym przedmiotom duszę.

     Tom Hanks w Kolekcji nietypowych zdarzeń czaruje piórem, jego teksty przynoszą ukojenie, czytelnik całkowicie się w nich zatraca. Choć przyznaję, że jedno z opowiadań, właśnie to debiutanckie, zupełnie mnie nie przekonało. Mimo to, jednym podsumowującym zdaniem, mówię głośne „tak” dla nowego wcielenia Toma Hanksa i mam szczerą nadzieję, że nie będzie to jednorazowy popis jego literackich umiejętności.