Ostatni list od kochanka

     Słowa mają niesamowitą moc. Niektóre z czasem zacierają się w pamięci, tracą swoje znaczenie, pozostają mglistym wspomnieniem, ale są też takie, które potrafią wyryć się w sercu i nawet po kilkudziesięciu latach wciąż brzmią wyraźnie. Słowa listów napisanych przez kochanka Jennifer Stirling zna na pamięć, otula się nimi w deszczowe dni, potrafi je wyrecytować w środku nocy. Również te z ostatniego listu, który dostała od Boota.

     Jennifer Stirling była żoną swojego bogatego męża, Laurence’a. Pełniła funkcję ozdobną, bywała na salonach, weszła w rolę, którą jej narzucono, a przy tym była głęboko nieszczęśliwa. Wszystko zmieniło się za sprawą szorstkiego w obyciu dziennikarza, Anthony’ego O’Hare, który miał napisać artykuł o Stirlingu. Tych dwoje połączyło uczucie, którego się nie spodziewali i z którym nie do końca potrafili sobie poradzić. Pisane do siebie nawzajem listy były świadectwem łączącej ich namiętności, głębokiej miłości, ale też obaw i wątpliwości o przyszłość. Nie brali pod uwagę jednak tego, że decyzję za nich może podjąć los, który zadrwił z nich okrutnie i doprowadził do tego, że kolejny list był tym ostatnim…

     Czterdzieści lat później Ellie Haworth, dziennikarka Nation, uwikłana w romans z żonatym mężczyzną, musi napisać artykuł nawiązujący do lat 60. XX wieku. W otchłaniach archiwum natrafia na list, który porusza jej najczulsze struny. Chce odnaleźć pozostałe listy, ich właścicieli, nie mając pojęcia, jakie tajemnice i niespodzianki kryją się za nimi. Romans Jennifer i Anthony’ego, nazywanego przez nią Bootem, ponownie nabiera rumieńców, wpływając również na decyzje Ellie.

     Ostatni list od kochanka Jojo Moyes (błagam, niech ktoś mi powie jak poprawnie wymawia się jej imię), to dość przewidywalna historia, nieco chaotyczna, które nie porywa czytelnika tak, jak miało to miejsce choćby w przypadku powieści Dziewczyna, którą kochałeś. Owszem, tożsamość jednej z postaci okazała się zaskakująca, ale to nie wystarczyło, by zachwycić się tym romansem. Przeplatanie historii na przestrzeni kilkudziesięciu lat nie było tak intrygujące jak we wspomnianej wyżej książce, a przerywniki w postaci maili i fragmentów listów zupełnie nie związanych z fabułą, ledwie lekko powiązanych z tematem, wprowadzały mnie w stan minimalnego rozdrażnienia i dyskomfortu. Niemniej jednak to nie jest zła książka, po prostu wiem, że w przypadku tej autorki może być dużo lepiej.