Mali bogowie

     O nas, Polakach, można powiedzieć wiele. Jesteśmy narodem skrajności – z jednej strony na co dzień brak nam solidarności, z drugiej, jeśli nas coś wkurzy jesteśmy w stanie momentalnie się skrzyknąć i poruszyć ziemię. Mało się uśmiechamy, ale nikt nie bawi się na weselach tak jak my. Wielu z nas rusza na podbój świata, ale „nie ma to jak w domu”. Tych przykładów na naszą nieco dwubiegunową naturę, kulturę i zachowanie jest mnóstwo. Ale co powiemy o polskich lekarzach? Co oni sami mówią o swoim zawodzie i warunkach w jakich pracują? No cóż, tutaj jest raczej monotematycznie.

     Paweł Reszka przez rok spotykał się z lekarzami – młodymi, starymi, stażystami, rezydentami, specjalistami, na początku swojej zawodowej drogi i z tymi, którzy mimo podeszłego wieku wciąż biorą kolejne dyżury. Rozmawiał o ich bolączkach, walce z systemem, o powołaniu, godzeniu życia zawodowego z prywatnym i o „biedronkach”, czyli miejsca w których lekarze dorabiają do podstawowej pensji. Z tych rozmów wyłania się obraz ludzi rozgoryczonych, znieczulonych, zrezygnowanych, mających poczucie oszukania, ale też roszczeniowych.

     Żeby była jasność – wierzę, że zawód lekarza jest wyjątkowy, przede wszystkim ze względu na ogromną odpowiedzialność jaka spoczywa na ludziach go wykonujących. Rozumiem też, że za swoją pracę lekarze powinni być godziwie wynagradzani, mieć warunki, które zapewniałby im i ich pacjentom największy komfort (to już kwestia do rozstrzygnięcia z tzw. „górą”), ale jak czytam, że za pięć tysięcy miesięcznie nie da cię przeżyć, dlatego pracują w miesiącu po trzysta albo i więcej godzin, to myślę sobie, że coś tu jest nie tak i ktoś chyba stracił kontakt z rzeczywistością. Przyznają, że słaniają się na nogach, boją się, że ze zmęczenia popełnią błąd, nie widują swoich dzieci ani małżonków, ale hajs musi się zgadzać. Może podchodzę do tego cynicznie, ale czy tym z was, którzy czytali Małych bogów albo znają temat  z innych źródeł, taka myśl nie przeszła przez głowę?

     Paweł Reszka poza rozmowami z lekarzami zatrudnił się jako sanitariusz, „gorszy sort” w szpitalu, by sprawdzić, kiedy system zabije w nim empatię i wrażliwość. Wystarczyło kilka dyżurów, by tak się stało. Czy każdy kto podejmie pracę w szpitalu jest na straconej pozycji? Czy są lekarze, którzy wytrwają w swoim powołaniu i nie dadzą się oprawcy? Czy publiczna opieka zdrowotna zostanie zastąpiona prywatną? Co musi się zdarzyć, żeby zreformować system? Pytania o polską służbę zdrowia można mnożyć tak jak pytania o nasze skrajności.