Miłość made in China

     Są na tym świecie rzeczy, których nawet nie próbuję zrozumieć, bo od razu jestem na straconej pozycji. Nie jestem w stanie pojąć co sprawia, że samolot lata, jakim cudem siedząc wygodnie pod kocem mogę zadzwonić na drugi koniec świata i prowadzić swobodą rozmowę albo po co w lodówce światło. Dla mnie Excel to magia, hello! Są jednak rzeczy, które oprócz tego, że akceptuję, próbuję również zrozumieć. Choć czasami to jest takie trudne! Wszystko mi mówi, że to dziwne, obce, niedzisiejsze, a jednak… prawdziwe. Rzeczywistość w której żyję gryzie się z tą o której słyszę, czytam, której doświadczam. I wtedy człowiek docenia to, co ma. Zwłaszcza jeśli chodzi o wolność w miłości.

     Dorian Malovic, francuski dziennikarz, były korespondent prasowy w Hongkongu, specjalizuje się w tematyce Państwa Środka. Po trzydziestu latach pracy, mając na koncie wiele publikacji, reportaży i badań, postanowił zgłębić temat życia miłosnego Chińczyków. Swoją pracę rozpoczął od postawienia pytania „Czy w Chinach istnieje miłość?”, a odpowiedzi, których udzieliły mu przede wszystkim kobiety, zarówno te wyzwolone i świadome, jak i te, które dały się wpędzić w powielane schematy, złożyły się na reportaż Miłość made in China.

     Malovic rozmawiał z kobietami na temat małżeństwa, macierzyństwa, seksualności, poruszał najbardziej intymne tematy, by udowodnić, że miłość w Chinach niestety sprowadza się do jednego zdania – bez mężczyzny kobieta jest niczym. Dwadzieścia pięć lat to górna granica dla kobiet, by mogły wziąć ślub i założyć rodzinę. Po przekroczeniu tego wieku uznawane są za stare panny, bezwartościowe i „niepełne” kobiety. Wtedy często do akcji wkraczają rodzice, którzy uczestniczą w odbywających się co weekend targach singli. Z anonsami napisanymi na karteczkach, przymocowanymi do kamieni lub reklamówek, rozwieszonych na drzewach lub położonych na ziemi, szukają dla swoich córek kandydatów na mężów. Aranżowane małżeństwa w Chinach to wciąż norma, właściwa nie tylko prowincjom, ale obecna również w największych metropoliach, jak chociażby w Szanghaju. Gdy kobieta znajdzie już męża, musi urodzić dziecko. Najczęściej ulega presji, której jest poddawana ze wszystkich stron i wpada w kolejny schemat. Podobnie jak jej babcia, matka, siostra, przyjaciółka.

     Będąc przy prokreacji, po prostu muszę wspomnieć o temacie, który mnie oburzył najbardziej (inne słowo ciśnie mi się na usta). Mowa o polityce jednego dziecka, która została zniesiona dopiero (!!!) w 2015 roku. Ogromne grzywny za urodzenie drugiego i kolejnego dziecka, nie daj Boże dziewczynki, chowanie się przed rodziną i sąsiadami, żeby nikt nie doniósł, oddawanie dzieci obcym ludziom, wyrywanie ich z rąk matek… to historie, które niestety wciąż się dzieją, bo w mentalności Chińczyków polityka jednego dziecka ciągle jest mocno zakorzeniona, a aborcje płci i dzieciobójstwo wciąż są powszechną praktyką.

      Mogłabym przywołać jeszcze wiele wątków poruszonych w reportażu, jak chociażby chińskie oblicze prostytucji czy homoseksualizmu, powiedzieć, co mnie zdziwiło, zbulwersowało, wprawiło w osłupienie, ale lepiej będzie, jeśli po prostu sięgnięcie po tę książkę. Nie zrażajcie się redakcyjnymi wpadkami, warto przymknąć na nie oko, choć ich ilość faktycznie jest spora. Malovic zrobił dobrą robotę, szkoda byłoby to przegapić.