A gdyby tak rzucić to wszystko i wyjechać?

     Od lat mam marzenie, pewien pomysł, którego obawiam się nigdy nie zrealizuję. Z różnych powodów, ale najbardziej prawdziwym i  prozaicznym jest to, że po prostu brakuje mi odwagi. Coś mi jednak podpowiada, że nie jestem w tym osamotniona. Jestem przekonana, że wielu z Was chciałoby „rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady”, przejść Europę tylko z plecakiem, przepłynąć Atlantyk albo zjechać Amerykę wzdłuż i wszerz, najlepiej obie. Mylę się? Tak sobie gdybając, marząc i zastanawiając się jak to zrobić, lubię sięgnąć po powieść albo film drogi. Tym razem, trochę z przypadku (a może to znak?!), sięgnęłam po jedno i drugie.

     John Steinbeck, pisarz któremu przyznanie Nagrody Nobla w 1962 roku wzbudziło kontrowersje i podzieliło środowisko krytyków oraz czytelników, ma na swoim koncie wyprawę „w poszukiwaniu Ameryki”. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat postanowił na „nowo odkryć ten kraj-potwora”. Wyruszył w drogę z Rosynantem (camperem na specjalnie zamówienie, choć skojarzenia z rumakiem Don Kichota są jak najbardziej zasadne) i Charleyem, „psem wysokim, bez nerwów, który czyta w myślach”. Przemierzając kraj ujawniał, zróżnicowane w zależności od stanu przez który przejeżdżał, oblicze Amerykanów, opisywał zjawiska społeczne i obyczajowe, zarówno te, które są kwintesencją „amerykańskości”, jak i te, które są powodem do wstydu, jak chociażby rasizm w Nowym Orleanie i działalność tzw. Wodzirejek. Swoje refleksje, spostrzeżenia i myśli, które ma się ochotę zaznaczać ołówkiem i nauczyć na pamięć, zawarł w „Podróżach z Charleyem”.

     Sześć dekad później Selima i Felix, para młodych ludzi, zdeterminowanych, by nie dać się rutynie, kupili stary autobus szkolny i zaadaptowała go na dom, w którym znalazło się miejsce na legowisko dla Rudiego, ich psa, wiernego towarzysza podróży. Oni znaleźli w sobie odwagę i spełnili swoje marzenie, ruszyli w drogę po wolność, przygodę, szczęście. Nagrania z podróży (full profeska, trzeba przyznać) i autorska muzyka Selimy stały się materiałem na film dokumentalny o takim samym tytule jak ich podróżniczy projekt – „Expedition Happiness”.

     Czytam, oglądam, myślę i zazdroszczę. Wszystko można, wszystko się da, tylko trzeba chcieć. No właśnie, ja chcę… Kto wie, może kiedyś nadejdzie ten dzień w którym się obudzę z myślą „wystarczy, ruszam w drogę”?