Czerwone zegary

     Gin, Susan, Ro i Mattie są zupełnie różne, ale łączy je jedno – są kobietami o których ciałach, prawach i wolności, decydować chce państwo, a właściwie, i nie będzie to nadużyciem, mężczyźni. Kongres Stanów Zjednoczonych ratyfikował Poprawkę o Człowieczeństwie zgodnie z którą embrionowi od chwili zapłodnienia daje się konstytucyjne prawo do życia, wolności i posiadania. In vitro i aborcja są nielegalne w pięćdziesięciu stanach, wkrótce zacznie obowiązywać również prawo Każde Dziecko Potrzebuje Dwojga Rodziców. Państwo staje się coraz bardziej opresyjne, ustawy kuriozalne, a wolność kobiet sukcesywnie ograniczana. Jak te cztery kobiety z różnymi historiami mają odnaleźć się w świecie w którym wolno im coraz mniej?

     Gin Percival, znachorka, zielarka, uznawana przez większość mieszkańców Newville za czarownicę, jest alternatywą i ratunkiem dla kobiet, które potrzebują pomocy w kwestiach ginekologicznych. Susan jest tkwiącą w nieszczęśliwym małżeństwie matką dwójki dzieci, która każdego dnia zastanawia się nad zmianą swojego życia. Mattie, uzdolniona uczennica liceum, zachodzi w niechcianą ciążę do której przyzna się tylko dwóm osobom, a jedną z nich jest Ro – singielka starająca się o dziecko, nauczycielka, w wolnych chwilach pracująca nad biografią Eivor Minervudottir, kompletnie nieznanej polarniczki, której badania na temu lodu miały ogromne znaczenie dla nauki. Każda z tych kobiet musi o siebie zawalczyć zmagając się z władzą, uprzedzeniami, stereotypami i czasem, którego jest coraz mniej. Czy odważą się zaryzykować, wiedząc jakie mogą być tego konsekwencje?

     Czytając Czerwone zegary Leni Zumas nie da się nie dostrzec podobieństwa z robiącą furorę Opowieścią podręcznej Margaret Atwood, choć w moim poczuciu powieść Zumas nie ma szans na powtórzenie sukcesu i wywołanie jakiejkolwiek reakcji o masowym zasięgu. Niemniej jednak Czerwone zegary są kolejnym głosem w sprawie ograniczania podstawowych praw kobiet, komentarzem do tego, co dzieje się na wielu krajach na całym świecie. Zumas, podobnie jak Atwood, choć wykreowała dystopijny świat, pokazuje, że granica między fikcją literacką a rzeczywistością coraz bardziej się zaciera. I w obu powieściach właśnie to jest najbardziej przerażające.