Literatury iberoamerykańskiej nie byłoby bez Mario Vargasa Llosy, to pewne. Jego wkład w jej rozwój jest niewątpliwy, a twórczość wysoko ceniona. Potwierdza to przyznana w 2010 roku Literacka Nagroda Nobla za "kartografię struktur władzy oraz wyraziste obrazy oporu, buntu i porażek jednostki". Owo uzasadnienie pośrednio może dotyczyć także humorystycznej, autoironicznej, a przede wszystkim autobiograficznej powieści, jaką jest "Ciotka Julia i skryba".
Powieść napisana w 1977 roku, po raz pierwszy w Polsce wydana w 1983, zaliczana jest do powieści "lżejszych", przy czym nie została pozbawiona literackiej wartości. Historia osiemnastoletniego studenta prawa, Mario Varguitasa (cóż za przypadkowa zbieżność z nazwiskiem autora :)), przeplata się w radiowymi opowieściami boliwijskiego skryby, Pedra Camacho. Niemalże pięciusetstronicowa powieść ukazuje od początku aż do końca historię związku między Varguitasem a jego daleką ciotką, Julią. Wzajemne poznawanie się, potajemne wyjścia, ukrywanie się przed rodziną, aż wreszcie wybuch kompromitującego skandalu i decyzja o zawarciu małżeństwa, a po ośmiu latach o rozwodzie, składają się na burzliwy, ale szczęśliwy związek rodowitego mieszkańca Peru z piękną Boliwijką. Historia ta, wydawałoby się tak niezwykle romantyczna, została napisana w sposób lekki, humorystyczny, pozbawiony poetyki romansu. Pikanterii dodaje fakt, iż jest to jedna z najbardziej autobiograficznych powieści Llosy, który w wieku podobnym do literackiego bohatera, faktycznie ożenił się ze swoją daleką ciotką, Julią Urquidi Illanes. W powieści zostaje wspomniane także drugie małżeństwo pisarza, który zawarł je, a jakby inaczej, z młodszą od siebie kuzynką. Cóż można powiedzieć. Wszystko zostaje w rodzinie.
Inne postaci i wydarzenia, które zostały przedstawione w powieści, są także w dużej mierze zaczerpnięte z życia pisarza. Mario Vargas Llosa znany jest z tego, że własne doświadczenia życiowe traktuje jako inspirację dla swoich dzieł. Tak jak bohater powieści, był w jego życiu okres w którym podjął równocześnie siedem prac, wśród których znalazła się praca w rozgłośni radiowej czy też spisywanie nazwisk z cmentarnych nagrobków.
Jeżeli ktoś chce spędzić czas przy przyjemniej, nieco mniej wymagającej literaturze, ale za to odprężającej i wywołującej uśmiech, zdecydowanie polecam.
Mario Vargas Llosa, Ciotka Julia i skryba, przełożyła Danuta Rycerz, Wydawnictwo Znak, Kraków 2008.
PS W tym miejscu muszę wspomnieć, że szata graficzna książek wydawanych przez Znak należy do jednej z moich ulubionych!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz