Zdecydowanie
łatwiej pisze się o dobrych książkach, o ich ciekawej fabule, intrygujących
bohaterach, o wirtuozerii pisarza, kunszcie językowym i literackim. O złych
książkach pisze się o wiele gorzej, bo ile właściwie można pisać o tym, że
bohaterowie są nijacy, powieść szpiegowska pozbawiona jest sensacji i elementów
zaskoczenia, a od strony edytorskiej, stylistycznej i językowej książka jest po
prostu zła?
Choć powieść Ukryty człowiek Charlesa Cumminga została napisana w 2003 roku, w
Polsce ukazała się dopiero dwa lata temu w tłumaczeniu Cezarego Nowickiego,
nakładem wydawnictwa ENIGMA. Od tego czasu książka jest chętnie czytana, i ku
mojemu wielkiemu zaskoczeniu, wysoce oceniana. Niestety, nie dostrzegałam w
niej nic z tego, co zachwalają internauci i inni recenzenci.
Powieść szpiegowska, z założenia
sensacyjna, przedstawiająca tajemnicze intrygi, ludzi uwikłanych w
niewyjaśnione zbrodnie, sytuacje, często wydawałoby się, że bez wyjścia,
powinna taka być. Okazuje się jednak, że nie są to warunki konieczne. To, co
razi już po pierwszym dotknięciu książki, to jej okładka. Papier miękki niczym papier
ulotek rozdawanych na każdym skrzyżowaniu, szybko się niszczy, jest
nieprzyjemny i niepraktyczny, nie chroni książki przed zagnieceniami i
wszelkimi uszkodzeniami. A w środku? Tylko gorzej. Powieść opowiada o agencie
brytyjskiego wywiadu, Christoperze Keenie, który po gwałtownym zniknięciu z
życia swojej rodziny, po 25 latach nieobecności pragnie pojednać się ze swoimi
dorosłymi synami i odbudować utracony kontakt. Uniemożliwia to jego tajemnicza
śmierć, której przyczynę i sprawcę starają się odnaleźć i wyjaśnić dwaj bracia,
Mark i Benjamin, oraz służby specjalne. Co do służb – ja się na tym nie znam,
więc oczekiwałabym choć minimalnego wyjaśnienia. Przez cały czas byłam
przekonana, że MI6 i SIS to dwie oddzielne służby, a MI5 to jedna z wielu
tajnych agencji. Na szczęście wujek Google nie zawiódł. Rozwiązanie sprawy
tajemniczej śmierci agenta jest mozolne, pogmatwane, momentami kompletnie
niezrozumiałe, a wszystko to powiązane jest z działalnością rosyjskiej mafii.
Jedynie zakończenie umiarkowanie zaskakuje, ale nie na tyle, żeby zmienić
opinię o książce.
Tym, co zwróciło moją uwagę i
zdenerwowało, jest wydanie książki od strony edytorskiej i stylistycznej.
Liczba błędów wszelkiego rodzaju jest zatrważająca. Wydaje mi się, że jest to
wina zarówno tłumaczenia, jak i źle przeprowadzonej korekty. Rozumiem, że
zdarzają się literówki, ale niech będzie ich dwie czy trzy, a nie nieskończenie
wiele. Błędy interpunkcje w postaci źle postawionych przecinków bądź ich braku
również są zauważalne. Jednak najgorsze są błędy ortograficzne, wśród których
można znaleźć chociażby takie kwiatki jak „nakłówać.”
Język powieści jest zróżnicowany.
Gdy rozdziały dotyczą bardziej prywatnych i osobistych perypetii bohaterów,
język jest upotoczniony, zrozumiały, co sprawia, że te fragmenty czyta się z
lekkością. Jednak gdy jest mowa o tajemnicach śledztwa, działaniu służb,
powiązań niektórych bohaterów z rosyjską mafią i szemranymi interesami, język
momentami jest niezrozumiały, choć zdaję sobie sprawę, że wynika to także ze
specyfiki specjalistycznego słownictwa. Jednak tym, co razi najbardziej jest
brak umiejętności prowadzenia dialogów, ich sztuczność, schematyczność i
sztampowość. Niektóre z nich brzmią jak dialogi ze szkolnych wypracowań, gdy ma
się pewność, że są poprawne, choć mało oryginalne.
Choć moja opinia na temat tej
książki jest jednoznaczna i niezachęcająca, może potencjalny czytelnik tej
recenzji zaufa innym internautom i opinii osób, które pochlebnie wyrażają się o
powieści i odnajdują w niej to, czego ja nie dostrzegłam. Bądź po prostu sięgną
po książkę, której są pewni i wiedzą, że ich nie rozczaruje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz