"Żniwiarz", czyli o debiucie Gai Grzegorzewskiej

     Julia Dobrowolska – młoda piękność z charakterystyczną blizną na policzku, właścicielka kota, własnego biura, u swojego boku posiadająca siostrę nimfomankę i leniwego kuzyna geja. Do tego para się zawodem uznawanym za męski, a to może tylko utrudniać jego wykonywanie. Blond piękność z Krakowa jest bowiem prywatnym detektywem, wyspecjalizowanym w tropieniu niewiernych partnerów czy poszukiwaniu zaginionych domowych pupilów. Na szczęście, gdy zaczyna wiać nudą, pojawiają się ONI, długo wyczekiwani i wypatrywani z utęsknieniem. Trup i morderca.

Denat: Piękna kobieta, przyjezdna, która wraz z narzeczonym poszukiwała domu idealnego do uwicia      wspólnego gniazdka. Pozbawiona głowy, a jej ciało porzucono na polu kukurydzy.

Narzędzie zbrodni: Kosa.

Morderca: Bliżej nieokreślony, ochrzczony jako Żniwiarz.

     Na miejsce zbrodni, do małego miasteczka Bułkowice, przyjeżdża Julia, której obecność nie odpowiada miejscowej policji i dziennikarzowi hienie, węszącemu sensację wszędzie, niepozbawionego jednak misji, którą jest emisja sensacyjnego programu (a może sensacyjna emisja) w wieczornym paśmie telewizyjnym. Choć wszyscy zainteresowani i odpowiedzialni za rozwiązanie tajemnicy morderstwa, mają wspólny cel, działają własnymi metodami, mającymi przybliżyć ich do Żniwiarza. Podejrzanym jest każdy – rodzina ofiary, przyjezdni, letnicy, a przede wszystkim jednostki niezrównoważone psychiczne. Wszak tak okrutnej zbrodni mógł dokonać tylko psychopata. Niestety, ilość podejrzanych nie przybliża pani detektyw do celu, a kolejne ofiary, zabite innymi metodami, wręcz od niego oddalają. Co łączy wszystkie te zbrodnie? Czy na pewno postać Żniwiarza? A może jest w to zamieszany ktoś jeszcze? Może stara Tekla, uznawana za czarownicę, jest nią naprawdę? A może południca to nie tylko zabobon? Liczne tropy, skomplikowane relacji międzyludzkie, mnożące się przeszkody, opóźniają odkrycie tożsamości Żniwiarza i jego motywów. A wyczekiwane rozwiązanie tajemniczych morderstw naprawdę zaskakuje.

     „Żniwiarz” to debiut literacki Gai Grzegorzewskiej z 2006 roku, debiut niezwykle udany. Powieść czyta się jednym tchem, Julia Dobrowolska wciąga nas w swój świat, wraz z nią podążamy śladami nie tylko mordercy, ale wszystkich podejrzanych, a opisywany upał i duchota odczuwalne są nawet przy minusowych temperaturach. Prosty język, fabuła osadzona w aktualnej rzeczywistości, wątki poboczne, które dopełniają całości, tworzą spójną i naprawdę dobrą powieść kryminalną. 

Gdybym nie wiedziała, że jest to kryminał, pomyślałabym o harlequinie :)