Za sukcesem mężczyzny zawsze stoi kobieta

     Krew, ludobójstwo, reżim, zbrodnia, szaleństwo, obłęd, totalitaryzm, bezwzględność. To zaledwie kilka z wielu skojarzeń, które przychodzą na myśl, gdy mówimy o dyktatorach, żądnych władzy tyranach. Często myślimy o tym, jak człowiek może wyrządzić innym takie krzywdy, bez mrugnięcia okiem odebrać komuś rodzinę, wolność, życie? Nie zastanawiamy się nad tym, że może on mieć drugie oblicze, żonę, dom, zakładamy, ktoś taki nie jest zdolny do uczuć innych niż złość i nienawiść. Czasami prawda okazuje się zupełnie inna niż się tego spodziewamy.

     Adolf Hitler, Nicolae Ceaușescu, Mao Zedong, Antonio Salazar, Benito Mussolini, Józef Stalin, Włodzimierz Lenin, Jean-Bédel Bokassa to jedni z największych dyktatorów świata, w ich rękach był los milionów ludzi. To także mężowie i namiętni kochankowie, którzy kochali miłością namiętną, często wiele kobiet jednocześnie. Podobnie jak w polityce, w swoich miłosnych działaniach byli bezwzględni – porywali „wypatrzone” kobiety, często młode dziewczyny, zmuszali je do małżeństwa, nie przyjmowali odmów. Jednak były też kobiety, które działały w podobny sposób, miały jeden cel – zostać żoną najważniejszego człowieka w państwie, odgrywać znaczącą rolę w życiu społecznym i politycznym. Nie przebierały w środkach, sięgały po najskuteczniejsze metody, były żądne nie tylko mężczyzn, ale także władzy, blichtru, luksusu. Swoją bezwzględnością często dorównywały dyktatorom, których bał się cały świat. 

     Niezwykle różnorodne wizerunki przedstawia Diane Ducret, francuska pisarka i dziennikarka, w swojej książce Kobiety dyktatorów (część pierwsza), do której niestety mam wiele zastrzeżeń. Potencjał tematu nie został w pełni wykorzystany, nie wzbudził we mnie emocji, których się spodziewałam. Mam wrażenie, że zostało pominiętych wiele istotnych i zarazem pikantnych szczegółów, za to zasypuje się czytelnika licznymi faktami i nazwiskami, które do książki nie wnoszą nic oprócz zamętu. Jednak zdecydowanie największym mankamentem książki jest język, czułam się, jakbym brodziła w językowej brei, a każda kolejna strona była jej dodatkową porcją. Brakuje dynamizmu, emocjonalności, ugrzeczniony i uschematyzowany język nie porywa, lecz męczy. Lektura tej książki trwała dłużej niż planowałam, momentami wątpiłam, czy ją ukończę. Udało się, ale po drugą część prędko nie sięgnę.