Gotowa na wszystko Teri

     Susan Mayer to jedna z gotowych na wszystko mieszkanek Wisteria Lane, z którą utożsamiam się najmniej i najmniej mnie z nią łączy. No, może poza brakiem zdolności kulinarnych. Jest nierozważną romantyczką, która dla swojego ukochanego jest w stanie zrobić wiele i wiele poświęcić. Podobnie jak dla swoich dzieci, choć jej podejście do macierzyństwa spotykało się z wieloma zarzutami ze strony widzów. Jej nieporadność, naiwność, niewytłumaczalna umiejętność pakowania się w kłopoty, często budziły moją frustrację. Wiadomo, wszystko co nieprawdopodobne, na pewno przydarzy się Susan, nikomu innemu. Dlatego postanowiłam sięgnąć po książkę wcielającej się w rolę Susan Teri Hatcher, aby skonfrontować te dwie postaci – serialową i rzeczywistą.

     
      Spalony tost… czyli życiowa filozofia Teri to lekka książka, nie wymagająca od nas żadnego wysiłku, w której autorka przedstawia swoje poglądy na temat macierzyństwa, przyjaźni, samoakceptacji, związków z mężczyznami i swojej pracy. To opis jej przeżyć, myśli i procesów, które w niej zaszły w związku z zaistniałymi sytuacjami i okolicznościami, chociażby takimi jak rozwód czy dostanie roli w Gotowych na wszystko. Z wykreowaną przez nią postacią Susan łączy ją wiele – samotne macierzyństwo, rozwód, nieudane randki, fantastyczni przyjaciele, ale również wiele je różni, zwłaszcza podejście do wychowywania dzieci (i umiejętności kulinarne). Teri jest świadomą siebie kobietą, matką, aktorką, przyjaciółką. Tym, co zyskała, dzieli się z innymi, i między innymi właśnie po to powstała też ta książka, ukazująca jej drogę do samoświadomości.

     Spalony tost… czyli życiowa filozofia Teri to pseudoporadnik naszpikowany aforyzmami, myślami, które odnajdziemy w wszelkiego tego typu książkach (mam na myśli poradniki na każdy temat). Książkę ratuje to, że oparta jest na życiowych doświadczeniach, którymi Teri dzieli się z czytelnikami, dzięki temu możemy poznać ją nie jako roztargnioną Susan Mayer, lecz kobietę, która świadomie walczy z różnymi przeciwnościami, szukając jak najlepszych rozwiązań. Jednak po lekturze tej książki i zbioru esejów Gotowe na wszystko. Witamy na Wisteria Lane utwierdziłam się w przekonaniu, że serial przemawia sam za siebie, nie trzeba o nim pisać (ani czytać), wystarczy oglądać i o nim rozmawiać z koleżankami, które mają na jego punkcie takiego samego fioła, jak ja.