O tym, dlaczego autostop nie jest dla każdego

     Odkąd pamiętam, co roku jeździłam na wakacje. Rodzice dbali o to, żeby po miesiącach pracy i nauki, był czas na to, co tygryski lubią najbardziej. W tym roku nie udało mi się nigdzie pojechać, nie zrealizowałam swojego marzenia, które od kilku lat brzmi tak samo – Portugalia. Odchorowuję to od dłuższego czasu z postanowieniem, że zrobię wszystko, aby za rok zwiedzić Lizbonę, pić wino w Porto i pływać w Oceanie Atlantyckim. Powód dla którego musiałam z tego zrezygnować jest jeden, dla wielu oczywisty, dla niektórych nie do przyjęcia. I gdy wszyscy wokół mówią, że wszystko jest możliwe, wystarczy chcieć, ja powiem - otóż nie.

     Rzecz tyczy się autostopu, który w ostatnich latach znów zyskuje na popularności. Wystarczy zapakować w plecak najważniejsze rzeczy, dziarskim krokiem udać się na wylotówkę, uśmiechnąć i wystawić kciuk, czekając, aż zatrzyma się ktoś, kto raczy nas zabrać w stronę celu. Wydaje się łatwe, proste i przyjemne, ale z wielu powodów nie dla mnie. Otóż jestem turystką, nie podróżnikiem, włóczykijem, wczasowiczem, wycieczkowiczem, eksploratorem, czy grom wie kim jeszcze. Potrzebuję dachu nad głową, łóżka, prysznicu. Potrzebuję tego po całym dniu poznawania nowych miejsc, tajemniczych uliczek, obcowania z nieznanymi mi kulturami, tradycjami i obyczajami, po smakowaniu regionalnej kuchni (choć z tym u mnie ciężko) i lokalnych trunków. Potrzebuję tego, aby mieć siły na kolejny dzień pełen wrażeń.

    To jest typ podróżowania, który najbardziej mi odpowiada i nie zamierzam tego zmieniać, bo fantastyczne przygody można przeżyć także na zorganizowanych wycieczkach lub z przewodnikiem w ręku. Nie mam tyle odwagi, aby wsiąść sama do obcego samochodu i po prostu ruszyć przed siebie. Nie oszukujmy się, ale autostop dla kobiet jest o wiele bardziej niebezpieczny i mniej przychylny niż dla mężczyzn. Myślę, że większość z nas jest świadoma tych zagrożeń i przeszkód, wynikających chociażby z różnic kulturowych, które mogą nas spotkać.

    Przyczynkiem tego krótkiego wywodu była lektura Autostopem przez życie Przemysława Skokowskiego, studenta z Gdańska, który podróżuje po świecie z wyciągniętym kciukiem, rozbija namiot nad brzegiem jeziora, którego nie ma, buduje jurty, uczy dzieciaki angielskiego. I bardzo dobrze! Są ludzie, którym nie brakuje odwagi, inaczej postrzegają świat, nie mają zobowiązań, które powstrzymywałby ich przed kilkumiesięczną podróżą. Zmierzam do tego, aby powiedzieć, że każdy powinien podróżować w sposób najbardziej mu odpowiadający, bez oceniania, który jest lepszy.