"Śpiewaj ogrody" Paweł Huelle

     Ostatnia powieść Pawła Huellego czekała na swoją kolej niemalże rok. Odłożyłam ją na półkę, by po takim czasie odszukać ją za siedmioma powieściami, za siedmioma biografami i spędzić z nią siedem dni. Zaczęłam, zachłysnęłam się, wciągnęłam i… rozczarowałam.

     Śpiewaj ogrody to kilka historii połączonych ze sobą cienkimi nitkami, które tworzą ponad dwustuletnią sieć. Poznajemy fragmenty osiemnastowiecznego pamiętnika pewnego osobliwego Francuza, wraz z Ernestem Teodorem odkrywamy niedokończoną operę Wagnera, poznajemy opowieści z czasów I i II wojny światowej i, moim zdaniem najbardziej frapującą, historię Grety. Mogłoby się wydawać, że nagromadzone wątki wpływają na tempo akcji, a co za tym idzie, tempo czytania, ale nic bardziej mylnego. Książka przepełniona jest nostalgią, a jej głównym bohaterem, zresztą nie po raz pierwszy w prozie Huellego,  jest Gdańsk, którego zakamarki poznajemy wraz z narratorem. Od pierwszych stron czuć, że autor nie pokaże nam obcego, nieznanego świata, a atmosfera książki przypomina tę znaną z Opowiadań na czas przeprowadzki. Powieść czyta się niespiesznie, w dużym skupieniu, bo dość chaotyczne splatanie wątków wymaga od nas dużej koncentracji, a germanizmy i kaszubszczyzna tego nie ułatwiają.

     Osadzenie historii na przestrzeni dwustu lat, chaotyczne powracanie do wcześniej poruszonych wątków na zasadzie „teraz napiszę o pamiętniku Francuza, od kilkudziesięciu stron nie było o tym mowy”, utrudnia lekturę. Gdy zaczynasz już widzieć oczami wyobraźni Wolne Miasto Gdańsk i słyszeć poszczególne partie opery, musisz się oderwać i usilnie sobie przypomnieć o co chodziło z tym nieszczęsnym Francuzem. Przyczepiłam się tego biednego Francuza, choć fragmenty jego pamiętnika była naprawdę intrygujące, mimo wrażenia, że to już gdzieś było. Książce brakuje polotu, potencjał opowieści nie został wykorzystany, mam poczucie, że autor zatrzymał się w połowie drogi, wrzucił wszystko do jednego worka, kilka razy w nim zamieszał, a potem w nie do końca przemyślany sposób ułożył. Szkoda.