Gabriel Garcia Marquez odszedł niespełna półtora
roku temu. Opuścił Macondo, magiczny świat, który wykreował i bohaterów,
których powołał do życia. Zostawił po sobie pustkę, którą wspomnieniami chcą
wypełnić jego przyjaciele. Jednym z nich jest Plinio Apuleyo Mendoza,
kolumbijski pisarz i dziennikarz.
Marquez. Listy i
wspomnienia to krótka opowieść o
tym, co było fundamentem kilkudziesięcioletniej przyjaźni – o kraju
pochodzenia, podobnych poglądach politycznych, bezgranicznej miłość do
literatury, wspólnych doświadczeniach, podróżach. To wycinkowa opowieść o
prywatnym życiu Gabo, o jego pisarskich początkach i o spektakularnym
literackim sukcesie na który pracował kilkadziesiąt lat. O dylematach przed
którymi stanął i o decyzjach, które musiał podjąć. Opowieść wycinkowa, ponieważ
autor książki usunął Garcię Marqueza w cień, by jak najczęściej móc mówić „ja”,
„mnie”, „moje”, „mi”.
Mendoza niejako „wykorzystał” swojego przyjaciela,
by opowiedzieć o sobie, swoich decyzjach, przedsięwzięciach. Marquez na niektórych
stronach pojawia się jakby przez przypadek, w końcu wypada wspomnieć o tym,
któremu książka jest rzekomo poświęcona. Tymczasem autor, jeden z najbliższych
przyjaciół noblisty, nie przywołał żadnej nowej sytuacji, nazwiska, anegdoty,
które nie znalazły się chociażby z biografii Gabriel Garcia Marquez. Życie Geralda Martina. Tym, co choć trochę
rekompensuje zuchwałość Mendozy, jest jedenaście listów autorstwa Gabo. Gdyby
listów, różnych notatek, pojedynczo zapisanych stron, fotografii, wspomnień
udało się zebrać i tylko z nich stworzyć treść, to byłaby książka, którą każdy
wielbiciel prozy Marqueza chciałby mieć na własność, aby w każdej chwili móc do
niej wrócić. A tak powstała książka, która bardzo szybko odejdzie w niepamięć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz