W betonowym pałacu żyli...

     Gorsze od czytania kryminałów jest pisanie o nich. No bo jak opowiadać o fabule, gdy wielu rzeczy nie można zdradzić, a niektóre z nich chce się zachować w poczuciu lojalności wobec przyszłych czytelników, żeby i oni czerpali przyjemność ze snucia domysłów, rozwiązywania, mniej lub bardziej, misternej intrygi. Czy warto tworzyć kolejny zarys fabuły podobny do tego, który znajduje się na okładce książki albo na popularnym portalu literacko-recenzenckim?

    Ja na powieściach kryminalnych się nie znam, przyznaję otwarcie, ale ostatniej powieści Gai Grzegorzewskiej za kryminał uznać nie można. Jak dla mnie to hybryda powieści obyczajowej i thrillera psychologicznego, o dobrze skonstruowanej, choć czasami przewidywalnej, fabule. To powieść intelektualno-wulgarna, którą naprawdę czyta się bardzo przyjemnie mimo morza przekleństw. Można dać się porwać tej powieści, zaśmiewać w głos, zadziwiać i zastanawiać, co się stanie, gdy…

     Wątpliwości związanych z recenzowaniem kryminałów mam wiele. Nie potrafię opowiadać o bohaterach, jeśli nie mogę wspomnieć o relacjach ich łączących. A w przypadku Betonowego pałacu Grzegorzewskiej zbrodnia wcale nie jest najważniejsza, lecz właśnie relacje między Profesorem, jego siostrą, która jest prywatnym detektywem, jej mężem, Opiekunem, Mentorem i trzynastoletnią prostytutką, Sophie, które można określić jako rodzinno-zawodowe. Wydarzenia z mrocznej przeszłości warunkują teraźniejszość i życie na jednym z krakowskich betonowych osiedli.

     Jednym podsumowującym zdaniem – idźcie czytać Betonowy pałac Grzegorzewskiej, bo ja wam nic więcej powiedzieć nie mogę.