Zwyczajne pakistańkie życie

     Nie możemy obyć się bez stereotypów. Są one w nas tak głęboko zakorzenione, że czasami przyjmujemy je jak coś oczywistego, naturalnego, niezmiennego, a czasami wręcz nieuświadomionego. Są sytuacje, które uruchamiają stereotypowe myślenie ze zdwojoną siłą. I, niestety, jest ich mnóstwo. Przykładowo – małżeństwo z obcokrajowcem. Pół biedy, gdy jest to mieszkaniec zachodniej Europy lub Ameryki Północnej. Problem zaczyna się, gdy przyszły mąż pochodzi z innych części świata lub jest innowiercą. Prawdziwa tragedia to wyjście za mąż za a) Roma, b) muzułmanina, c) ewentualnie Żyda.

     Joanna Kusy wyszła za Wasima – Pakistańczyka, muzułmanina, którego poznała na internetowym portalu randkowym i dla którego zostawiła swoje życie w Polsce. Przeprowadziła się do Karaczi, jednego z największych miast w Pakistanie. 

Pakistan. Tam jest strasznie. To wiedzieli wszyscy. Tylko gdzie to dokładnie jest? Gdzieś w Azji. Musiałam sprawdzić. Indie, Iran, Chiny, Afganistan. Ależ sąsiedzi! Mają jeszcze gorzej niż Polacy!

     Wyjazd do tego „egzotycznego” kraju odradzali jej wszyscy, łącznie z panią z bankowego okienka. Mimo wielu wątpliwości, postanowiła zaryzykować – jakkolwiek banalnie to brzmi – w imię miłości. Zamieszkała z liczną rodziną męża, która naprzemiennie tolerowała i krytykowała jej wiarę, zachowania, europejskie poglądy, liczne „fanaberie”. Joanna Kusy opisuje proces adaptacji w obcym kraju, jak poznawała jego kulturę, obyczaje, ograniczenia i zagrożenia. Jak dostosowywała się do oczekiwań swojej nowej rodziny, jednocześnie walcząc o autonomię. W Zwyczajnym pakistańskim życiu opisuje codzienność, swoje spostrzeżenia i wątpliwości, to, jak zmieniło się jej myślenie o wielu sprawach.

     Joanna Kusy z wykształcenia jest etnolożką, nie ma wykształcenia filologicznego, więc jej książkę ciężko oceniać pod względem literackim. Gdyby to uczynić, wypadłaby dość marnie. Zwyczajne pakistańskie życie jest swoistego rodzaju pamiętnikiem, być może poradnikiem dla tych, których los rzucił w okolice Karaczi, zwłaszcza dla kobiet. To książka nieco naiwna, ale rozprawiająca się ze stereotypami – choćby z tego powodu warto ją przeczytać.