Warszawskie czary

     W samym brzmieniu słowa „czary” jest coś złowrogiego. Kryje się za nim pewien strach, niepewność, mrok. Właśnie taka jest cała warszawska kraina czarów, którą w swoich opowiadaniach stworzyła Sylwia Chutnik.

     W krainie czarów to zbiór opowiadań o utracie, pragnieniach i tajemnicach. Zgodnie z tym, co powiedziała jedna z bohaterek, te opowiadania powstały po to, żeby boleć. Odczuwa się głód kobiet siedzących w piwnicy podczas powstania, słyszy głos małego chłopca, który został zasypany w podziemiach i przez lata szuka małego samochodziku, współczuje się Poli, która nie wykorzystała swojej szansy i wakatu na zostanie światowej sławy aktorką. Jest też córka opiekująca się chorą matką, prostytutka, która od kilkudziesięciu lat zarabia ciałem i nie potrafiłaby robić niczego innego, niewinne czarodziejki opłakujące śmierć kota i męża, starszy pan, który zna litery, ale zapomniał ich zastosowania, no i mąż, który chciał zostać księdzem.  Każdy z bohaterów ma swoją tajemnicę, która wreszcie musiała zostać głośno wypowiedziana. 

Słowa lubią się przyklejać do właściciela, łazić za nim i ocierać o nogawkę w geście całkowitego oddania. Stąd ten brak znaczeń. Znaczenia się zwyczajnie wycierają.

     Sylwia Chutnik, podobnie jak we wcześniejszych powieściach, tak i W krainie czarów pochyla się nad bolesną prozaicznością życia. Powołanych przez nią do życia bohaterów wysłuchujemy jak realnych osób opowiadających o swoich przeżyciach, marzeniach i lękach. To odarcie z fikcji literackiej jest zasługą zróżnicowanej stylistyki i formy. Niektóre opowiadania, choćby Pan Tadeusz, są lekko oniryczne, mają w sobie coś z baśniowości. Inne, jak Bożena z Poznańskiej, są tej baśniowości całkowicie pozbawione, ich język jest „chropowaty”, a formą przypominają reportaż. W krainie czarów to opowiadania, które uwierają, ale też zostają w pamięci.