Nauczyciel sztuki

     Milan Kundera urodził się i dorastał w Czechosłowacji. Od 1975 roku mieszka we Francji i od tamtej pory pisze i myśli wyłącznie w języku francuskim. Choć część czytelników i krytyków przypisuje jego twórczości polityczny charakter, w tekstach dominuje pierwiastek intelektualny. Intelektualną, erudycyjną wycieczką tropem powieści znanych i nieznanych, obrazów i oper jest „Spotkanie”, o którym autor mówi: „…[to] spotkanie moich refleksji i moich wspomnień, moich starych tematów (egzystencjalnych i estetycznych) i moich starych miłości (Rabelais, Janáček, Fellini, Malaparte)”.

     „Spotkanie” to artystyczny kolaż refleksji, błyskotliwych interpretacji, celnych uwag dotyczących wielu dziedzin sztuki. Kundera dzieli się z czytelnikami swoimi przemyśleniami na temat wielkich artystów, zapomnianych pisarzy i kompozytorów oraz zmieniającej się estetyki. Na celownik bierze Dostojewskiego, Rotha, Garcię Marqueza, Bieńczyka (nomen omen tłumacza „Spotkania”), Bacona, wspomnianych już Felliniego i Malaparte. Przywołuje również nazwiska i dzieła czeskich twórców oraz artystów, którzy swojego czasu znajdowali się na „czarnych listach”, nie weszli do kanonu, przez co ich nazwiska często są nieznane szerszemu gronu.

     „Spotkanie” jest świadectwem erudycji, obycia i ogromnej wrażliwości artystycznej Kundery. Jego umiejętność analizowania dzieł, dopatrywania się najmniejszych detali, przekazywania swoich myśli innym w tak poetycki i jednocześnie prosty sposób, jest tym, czego szuka się w pozycjach tego typu. Poza intelektualną przygodą, dostrzegam w „Spotkaniu” dodatkową wartość, a mianowicie edukacyjną. Milan jest nauczycielem, który objaśnia świat powieści, muzyki, malarstwa i filmu. Prowadzi za rękę i pokazuje to, co jest warte dostrzeżenia. Dzięki niemu dowiedziałam się o „Skórze”, przez autora uznaną za arcypowieść, czy o operach Leoša Janáčka, który jako jeden z pierwszych swoje muzyczne kompozycje opierał na tekstach prozatorskich. Jedyną wadą jaką dostrzegam w „Spotkaniu” jest to, że trwa ono za krótko. Mimo to, warto się w nim uczestniczyć.