Duchowe życie zwierząt

     Doceniam okolicę w której mieszkam. Poranną kawę piję na balkonie i patrzę na jezioro (jeszcze, bo stawiają dziady blok, który obawiam się, że skradnie ten widok), a popołudniu idę z psem na spacer do pobliskiego lasu. A las jest piękny – czysty, pełen zróżnicowanej roślinności, z rozległymi polanami, wartkimi strumykami i licznymi ścieżkami. Jednak to nic w porównaniu z tym, ilu jest mieszkańców w lesie. W ciągu ostatniego miesiąca podczas naszych wędrówek spotkaliśmy rodzeństwo borsuków, żurawią mamę z małymi, stado saren z młodymi, lisa wygrzewającego się na łące, o licznych żukach, muchach i pająkach nie wspominając, choć ta ostatnia grupa fascynuje mnie najmniej. Te spotkania skłoniły mnie do tego, żeby dowiedzieć się, jakie jest Duchowe życie zwierząt.

     Peter Wohlleben przede wszystkim jest pasjonatem, a dopiero potem leśnikiem. Odrzucił nowoczesne technologie ze względu na ich szkodliwość dla ekosystemu na rzecz ekonomicznych i ekologicznych metod, które stosuje w lasach w Reńskich Górach Łupkowych. Jego liczne obserwacje i doświadczenie zebrane zostały w książce Sekretne życie drzew, entuzjastycznie przyjętej przez czytelników. Idąc za ciosem, Wohlleben przyjrzał się niezwykłemu życiu zwierząt, zarówno domowych, jak i leśnych, które myślą, czują, pamiętają i przewidują. Myślę, że dzięki tej książce grono fanów niemieckiego leśnika powiększy się jeszcze bardziej, bo nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek w jednym miejscu mogła przeczytać tyle ciekawych, a często też wzruszających historii.

     Czy wiecie, że kruki dziobiąc psy w ogon są świadome tego, że to zabawa? Przynajmniej z ich punktu widzenia. A o tym, że sarny często zostawiają młode w wysokich trawach, by nie narażać ich na niebezpieczeństwo podczas szukania pożywienia wiedzieliście? I o tym, że łanie naprawdę potrafią przeżywać żałobę, a o samoświadomości zwierząt świadczy pozytywnie zdany tzw. test lustra? Książka Wohllebena jest naszpikowana ciekawostkami, licznymi teoriami, z których część została potwierdzona naukowymi badaniami, a część wciąż stanowi otwarte kwestie, które każdy z nas może rozważyć. Trzeba jednak przyznać, że wartość literacka tej książki nie nadaje się do jakiejkolwiek oceny, a czasami powtarzająca się chaotyczność wywodu może wybijać z rytmu, jednak mimo wszystko uważam tę pozycję za niezwykle ciekawą i czekam na kolejne spotkanie z leśnymi mieszkańcami. Kto wie, być może dowiem się o nich jeszcze więcej.