Dziedzictwo

     Upalny letni dzień, duszne stojące w miejscu powietrze, drzewa cytrusowe uginające się pod ciężarem dojrzałych owoców, tłum ludzi coraz bardziej pijanych słońcem i dżinem z sokiem pomarańczowym. Zaciemniony pokój, dwoje obcych sobie ludzi i jedna chwila słabości, która zmieniła życie dwóch rodzin. Dziedzictwo z którym przyszło się zmierzyć kolejnym pokoleniom. Historia, która wciąga od pierwszego zdania, a po ostatnim pozostawia niedosyt i sporo myśli.

     Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób – to motto z Anny Kareniny Lwa Tołstoja idealnie pasuje do najnowszej powieści amerykańskiej pisarki Ann Patchett. Laureatka Orange Prize for Fiction i zdobywczyni prestiżowego stypendium Guggenheima napisała książkę, która ma w sobie „to coś”. Jeden pocałunek, który powinien odejść w niepamięć, wywołał lawinę zdarzeń, które zdeterminowały życie dwóch, nie mających ze sobą do tej pory nic wspólnego, rodzin. Patchworkowa rodzina Cousins-Keating musiała stanąć przed wieloma wyzwaniami, które składały się na nową rzeczywistość. Każdy z członków przez lata próbował oswoić ten świat, odnaleźć w nim swoje miejsce. Gdy już wydawało się, że wszystko znormalniało, uspokoiło, wydarzyła się tragedia, która ponownie wywróciła do góry nogami całe życie tej posklejanej z różnych indywidualności rodziny. Powrót do tego wydarzenia po wielu latach, zapoznanie się z tą samą historią z różnych perspektyw i źródeł, włączając w to powieść wielkiego Leo Posena i film, który na jej podstawie powstał, otworzył kolejny rozdział w życiu każdego członka klanu Cousins-Keating.

     Dziedzictwo Ann Patchett to wielopłaszczyznowa i wielowątkowa, swoistego rodzaju patchworkowa opowieść, której poszczególne elementy czytelnik musi dopasować do siebie nawzajem, poznać bohaterów, obdarzyć ich sympatią lub niechęcią, postarać się zrozumieć. W tej powieści wszystko ze sobą współgra – styl, forma, treść, a wszystko to pozbawione oczywistości, stąd tak różne odczucia towarzyszące tej lekturze. Pierwsze strony nastawiają nas na dobrą powieść obyczajową, jednak kilkadziesiąt stron później odnosimy wrażenie, że czytamy reportaż, a wszystko po to, by na końcu poczuć się jak nieproszony gość, obserwujący wszystko z ukrycia, który wie o rzeczach, do których inni nie mają dostępu. Dziedzictwo wciąga, stawia pytania, sprawia, że chce się więcej.