Podaruj człowiekowi psa, a jego
dusza będzie uzdrowiona.
Hildegarda z Bingen
Niespełna rok temu w naszym życiu pojawiła się
Wróżka, najmniejsza i najjaśniejsza z miotu, wymarzony pies mojego chłopaka.
Przez kilka lat nie dałam się namówić na posiadanie psa, tym razem miało być
podobnie. Pojechaliśmy do hodowli tylko po to, żeby zobaczyć jak wyglądają
dorosłe psy, jak się zachowują i wyglądają. Zgodziłam się na to, bo myślałam,
że temat na jakiś czas przycichnie. Tymczasem okazało się, że niedawno urodziły
się kolejne małe – osiem ogarów polskich, które wybiegły nam na powitanie.
Pojechaliśmy na pół godziny, a spędziliśmy tam trzy. Przepadłam – totalnie,
absolutnie, kompletnie. Dzień później zdecydowaliśmy się, że będziemy mieć psa.
I tak po dwóch tygodniach oczekiwania przywieźliśmy Wróżkę do domu. Wtedy
jeszcze nie wiedzieliśmy, że skórzane buty smakują wybornie, krzesła idealnie
nadają się do ostrzenia zębów, a ręcznik papierowy cudownie rwie się na małe
kawałki.
Przez ten rok było mnóstwo radości, ale też nerwów i
łez, bo Wróżka poza tym, że jest przepiękna, zabawna i pocieszna, jest też
temperamentna, zadziorna i zawzięta. Jak się na coś uprze to nie ma zmiłuj, a spacery
z nią, gdy konieczne jest założenie smyczy, do tej pory przyprawiają mnie o
białą gorączkę. Kilka razy przekroczyła granicę mojej cierpliwości, co, umówmy
się, wcale nie jest takie trudne, ale ona robiła to spektakularnie. Potrafiła
wyciągnąć drzewko z balkonowej doniczki i przeciągnąć je po całym mieszkaniu,
nie pomijając przy tym łóżka. Chwilę po akcie zbrodni przychodziła cała w skowronkach
i domagała się pieszczot. Przez nią zaczęłam diagnozować u siebie dziwaczną
dwubiegunowość – potrafiłam się wściec, a dwie minuty później wtulać w nią i
głaskać po brzuchu. Postanowiłam wziąć się za naszą trójkę – zapisaliśmy się na
szkolenie, ćwiczyliśmy z nią w domu i na spacerach, kupiliśmy specjalną obrożę,
nowe przysmaki, zamykany kojec. Pojawiły się efekty, jednak radość z nich
szybko gasła, bo Wróżka co jakiś czas (i robi to do tej pory), wywijała jakiś
numer. Ostatnio nauczyła się wychodzić z zamkniętego kojca. Jak to robi – nie
wiem. To taki głupi wiek szczenięcy, który ponoć mija, gdy pies skończy dwa
lata. Tak mówią, a ja mam nadzieję, bo uwierzcie mi, posiadanie i wychowywanie
psa to nie tylko czysta radość i merdanie ogonem. Trzeba się siebie nawzajem
nauczyć, poznać swoje upodobania, umieć rozpoznawać nastroje, ale też wymagać
posłuszeństwa i dyscypliny, również od siebie samego. Wiadomo, koc i dobra
książka wydają się najlepszą opcją w czasie deszczowego wieczoru, ale pies musi
się wybiegać i nie ma zmiłuj. Zakłada się kalosze, kurtkę przeciwdeszczową i
heja do lasu lub na łąkę. Jednak nie zamierzam czekać z założonymi rękami aż to
minie, a Wróżka zmądrzeje. Nie pozostawię jej samej sobie, bo się rozbestwi
całkowicie i zostanie Wiedźmą. Poza wspomnianymi rzeczami – szkoleniami,
edukacyjnymi zabawkami i dyscypliną – chętnie sięgam do specjalistycznej
literatury, która pozwala mi zrozumieć, co siedzi w głowie mojego psa i skąd
bierze się jego zachowanie.
Przykładem może być książka Człowiek i pies. O głaskaniu, stresie i oksytocynie Christopha
Junga i Danieli Pörtl. Jung jest biologiem i psychologiem, ekspertem w
dziedzinie badań zwierząt domowych, zajmującym się badaniem relacji między
człowiekiem i psem, podobnie jak Daniela Pörtl, która tej relacji przygląda się
z neurobiologicznego punktu widzenia. W swojej publikacji starają się
odpowiedzieć na pytanie dlaczego nie można mówić o ludziach, nie wspominając o
psach, co jest takiego niezwykłego w tej międzygatunkowej przyjaźni i jakie są
jej korzyści. Przyglądają się wielu kwestiom, chociażby genetyce i epigenetyce psów,
hodowlom i pseudohodowlom, jak przebiega komunikacja i współpraca między
człowiekiem a psem. Ich książka to nie żadne „pitu pitu” o tym, jak to super
jest mieć psiego pupila, tylko fachowe i rzeczowe podejście do tematu
rozpatrujące wiele zagadnień. Mam nadzieję, że wszystkie podjęte działanie,
wspierane specjalistyczną lekturą i wiedzą, pomogą mi choć trochę zapanować nad
Wróżką aka Szatanem. Nawet jeżeli zostanie Wiedźmą (choć zaklinam
rzeczywistość, żeby tak się nie stało) to w ostatecznym rozrachunku i tak się
cieszę, że jest z nami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz